Pokazywanie postów oznaczonych etykietą plaża. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą plaża. Pokaż wszystkie posty

piątek, 6 sierpnia 2010

Costa del Maresme

Morskim i piaszczystym tropem wędrujemy północnym wybrzeżem Katalonii. Byliśmy na Costa Brava w Blanes, dziś wysiadamy z pociągu o wiele wcześniej, na Costa del Maresme. Morskie wybrzeże mogłoby się równie dobrze nazywać Costa de la Plata, bo tamtejsze piaski to żywe srebro!

wtorek, 3 sierpnia 2010

Ogniste Blanes: tutaj zaczyna się Costa Brava

Zostajemy na Costa Brava. Dziś, zgodnie z zapowiedzią, kilka pocztówek z Blanes. Do miasta z Barcelony dojedziecie pociągiem. Podróż trwa niecałe dwie godziny. Bilet w dwie strony kosztuje 6 euro. Jedziecie wzdłuż wybrzeża Maresme. Jeśli zdecydujecie się na wypoczynek na jednej z tutejszych plaż, wysiadacie z pociągu i już jesteście nad morzem. Po drugiej stronie torów macie miasto. Gdy pociąg zbliża się do Blanes, oddala się nieco od wybrzeża. Wysiadacie na końcowej stacji w Blanes (obrzeża miasta) i musicie dojechać do centrum autobusem (bilet w jedną stronę niecałe 2 euro). Autobus dojeżdża do Plaza Catalunya. Tutaj w centrum informacji turystycznej znajdziecie plany, mapy, informacje o atrakcjach. Jak już wspominałam w poście o Mar i Murtra, z placu odjeżdża do ogrodu specjalny autobus (i znowu 2 euro). My wybraliśmy się na spacer (ok. pół godziny Passeig Pau Casals, a potem Passeig de Carles Faust).
Panorama wybrzeża i portu. Warto iść pieszo:)

środa, 23 czerwca 2010

Z Placu Hiszpańskiego do ...św. Jana i lata (na rowerze:)

Zostajemy na plaży. Ale nie namawiam do leżenia i "nicnierobienia". Zapraszam na wycieczkę rowerową. Start: Plaça d'Espanya (po raz pierwszy w blogu piszę pełną nazwę po katalońsku, hiszpańska Plaza España:), meta: Parc del Fórum (Park Forum), który z tradycyjnym parkiem nie ma jednak nic wspólnego. Na Pl. Espanya możemy dojechać metrem i wyruszyć dopiero stąd albo dotrzeć na plac na rowerze, co nie jest żadnym problemem, bo w całym mieście są świetnie ścieżki rowerowe. Właściwie całą Barcelonę można zwiedzić na rowerze, a co za tym idzie, można przygotować tysiąc wariantów tras turystyczno-rowerowych! Dziś zaczynamy od Pl. Espanya, jednego z głównych placów w mieście i jednego z najruchliwszych miejsc w Barcelonie. Tutaj zatrzymuje się autobus jadący z lotniska i tutaj większość podróżnych przesiada się do metra. Pl. Espanya to charakterystyczne dwie wieże wzorowane na dzwonnicy św. Marka w Wenecji. Wychodząca z placu Avenida de la Reina Maria Cristina (Aleja królowej Marii Krystyny, katalońska Avinguda) prowadzi na Montjuic ze słynnymi fontannami, a dalej czeka już sto innych atrakcji:) My zostajemy na razie na placu, choć kusi nas, żeby skręcić w stronę wzgórza. Tutaj zawsze coś się dzieje, bo Pl. Espanya wraz z aleją  to wielki targowy i imprezowy teren Barcelony (tzw. Feria de Barcelona). Kilka tygodni temu byliśmy tu na targach samochodowych, teraz widać, że zjechały motocykle na Dni Harley'a:) Ale my ruszamy aleją Paral-lel w stronę plaży! Zdjęcia "rowerowe":

środa, 10 marca 2010

Vamos a la playa:)

A co słychać na plaży? Woda jeszcze zimna (temperatura wody w zimie to ok. 12 stopni), ale już są pierwsi śmiałkowie:). To obrazki z plaży w Vilanova i la Geltrú w lutym:)

 

Kto chce zobaczyć naprawdę wspaniałe plaże, powinien się wybrać właśnie tutaj. Te w Barcelonie nie mogą się z nimi równać. Wystarczy wsiąść do pociągu np. na Placa Catalunya i w ciągu 20-30 minut jest się w innym świecie, w którym naprawdę można poczuć i zobaczyć piękno śródziemnomorskiej przyrody. Można pojechać właśnie do Vilanova, a potem piechotą przejść wzdłuż wybrzeża do Sitges (będzie relacja z tej wyprawy:). O ile w Vilanova i Sitges już w lutym są turyści, to odcinek wybrzeża między tymi miastami jest dziewiczy (komu się chce chodzić). Docierają tu nieliczni, dlatego jest czysto i pięknie. Dlatego też można zrzucić ciuchy, tak jak samotny pan na zdjęciu:) A propos, w Barcelonie jest oczywiście plaża dla nudystów.  Ale nie powinien nikogo dziwić widok nagich ciał na "normalnej" plaży, i to już w zimie! Jest też plaża dla gejów, których - mówiąc na marginesie - w sezonie turystycznym widzi się tu wszędzie. Barcelona jest jednym z najbardziej przyjaznych  homoseksualistom miejsc w Europie. To tutaj odbywają się europejskie igrzyska sportowców gejów, są gejowskie stowarzyszenia, jest dzielnica, będzie biblioteka, nie wspominając o teatrach i lokalach.


wtorek, 9 marca 2010

"Ciepłe" przywitanie

I tak oto, po jednodniowym ataku śniegu, na bezchmurnym niebie nad Barceloną zaświeciło słońce. I, jeśli wierzyć prognozom, zostanie tu co najmniej przez najbliższy tydzień. Miasto powoli wraca do życia.
Kto ucieka przed polską zimą do Hiszpanii, może się bardzo rozczarować. Tutaj też się marznie. W Barcelonie temperatury wprawdzie nie spadają poniżej zera (bardzo rzadko nocą), ale tu kilka, a nawet kilkanaście stopni, w połączeniu z wiatrem, a przede wszystkim bardzo wysoką wilgotnością powietrza, to ziąb!! Zwodnicze jest świecące tu zimą słońce. Wychodzisz z domu w cienkiej kurtce, a potem zamarzasz w cieniu.
Najzimniej w tym roku w mieście było w drugiej połowie stycznia i pierwszej połowie lutego. Mój codzienny strój wyglądał wtedy tak: kozaki, spodnie, rajtuzy, podkoszulek bawełniany z długim rękawem, sweter, czapka, rękawiczki, kurtka z polarem, niestety nie typowo zimowa, raczej turystyczna. W takim oto stroju, przy plusowej temperaturze sięgającej 10 stopni, byłam zamarznięta tak jak w Polsce przy 15-stopniowym mrozie. I pomyśleć, że gdy 30 grudnia wysiadłam z samolotu, przywitało mnie w Barcelonie tak przyjemnie ciepłe powietrze....Wieczorem można było wtedy wyjść z domu w samym swetrze.
Zderzenie z hiszpańską zimą było więc dla mnie bardzo bolesne. Atak grypy, a potem niekończący się kaszel i katar, nie wspominając o psychice. Człowiek przyjeżdża do Hiszpanii z dwiema walizkami pełnymi wiosennych ciuchów, z dwoma swetrami na wszelki wypadek, z nadzieją, że wreszcie się wygrzeje i ...przywozi ze sobą zimę.
Piszę tylko o pogodzie w Katalonii, ale w tym roku całą Hiszpanię nawiedziła zima stulecia: śniegi, powodzie, huragany. Przez cały miesiąc wiadomości w telewizji zaczynały się od doniesień o pogodzie.
Co ciekawe, wygląda na to, że mieszkańcy Katalonii lepiej znoszą zimę ode mnie, czyli od tej, która z dalekiej północy przybyła i powinna na mrozy być odporna. Sądząc po zawartości szafy Edu, wielu z nich prawdopodobnie nie ma typowo zimowej odzieży. Edu pierwsze rękawiczki w swoim życiu kupił w zeszłym roku przed przyjazdem do Polski po moich namowach i przekonywaniu, że takie rowerowe jednak nie wystarczą. Inaczej rzecz ma się z szalikami. Tutaj chodzi się w samej koszuli, ale z szalikiem niedbale zawiązanym na szyi albo przerzuconym przez ramię. Podobnie jest z wysokimi kozakami - to modny dodatek do krótkiego żakietu. Czapka? Tutaj nawet małym dzieciom rodzice nie zakładają czapek. Co jeszcze ciekawsze, najbardziej „rozebrani” są latynosi i emigranci z Afryki. Latynoskie, gorące i zwykle dość puszyste kobiety, chodzą już w letnich butach na koturnach albo baletkach, oczywiście na gołe stopy. Ciepłe kraje – gorąca krew...

 Za to psy prawie zawsze ubrane:) Na szczęście tylko te małe:)

No, chyba że na plaży:))