Pokazywanie postów oznaczonych etykietą św. Eulalia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą św. Eulalia. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 15 marca 2010

Santa Eulalia nad Katalonią...

Nie chodzę na polskie msze w Barcelonie. Dlaczego? Bo są dla mnie bardzo smutne. Byłam tylko dwa razy. Wolę msze hiszpańskie. Zwiedziliśmy już wiele kościołów, ale sporo jeszcze musimy zobaczyć, bo świątyń jest w Barcelonie ponad 200. Przydaje się wyszukiwarka kościołów i mszy (z godzinami, adresami):
Wszystkie msze mają coś wspólnego: nie ma ministrantów, mało się klęczy, w większości nie grają organy, a więc i śpiew jest anemiczny, Komunia Święta przy ołtarzu zawsze jest rozdzielana procesyjnie i wszyscy przyjmują ją na rękę i na stojąco, wierni sami zbierają na ofiarę i sami czytają, kazania są....hmmm...mówiąc wprost – dla mnie nudne. A teraz szczegóły.
W Barcelonie i w okolicy na msze święte po polsku można w niedzielę pójść do dwóch kościołów: na godz. 10. do kościoła Sant Jaume (San Jaime - św. Jakuba) w starej dzielnicy Barrio Gotic (dzielnica gotycka) w Barcelonie i na godz. 18. w kościele Santa Eulalia de Merida w centrum Hospitalet de Llobregat.
Styczniowy wieczór, kościół Santa Eulalia. Przyćmione światło, kilkanaście osób w ławkach dużej świątyni i ksiądz. Zimno, ciemno i cicho. Płakać się chciało. To trudny moment dla kogoś przyzwyczajonego do tego, że na niedzielnej mszy zawsze stoi ktoś obok: tam Kowalski, tu zawsze siedzi Nowak, jak spojrzę tam, to zobaczę Malinowskich, a po mszy pogadam z Iksińskimi. 

Kościół Santa Eulalia de Merida w Hospitalet de LLobregat.
Podziemny parking tuż obok kościoła. 

W kolejną  niedzielę po południu wybraliśmy się do Masnou, miasta na wybrzeżu Maresme. Szukamy w internecie kościoła. Jest! Iglesia de San Pedro. Dzwonimy! Ksiądz zdziwiony, że ktoś zainteresowany, o której godzinie msza: kto pyta? skąd? dlaczego? Wyjaśnia, jak dojechać i oczywiście chce nas poznać. Maszerujemy wybrzeżem dwie godziny, okolica przepiękna, z daleka powoli wyłania się  światło kościelnąj wieży, docieramy na czas. Świątynia kameralna i swojska. Wszystkie ławki zajęte. Ksiądz, ojciec Felipe, wykapany Święty Piotr! Wyczuwa się, że to mała społeczność i wszyscy wszystkich znają. Na znak pokoju ojciec Felipe przechodzi między ławkami i wymienia uściski z wiernymi. Do mszy organista przygrywa na keyboardzie ustawionym z boku ołtarza. Na zakończenie wszyscy idą pod ołtarz, żeby ucałować dzieciątko Jezus. Jest nim zwyczajna lalka bobas, którą trzyma w rękach kapłan. Po mszy idziemy do zakrystii. Ksiądz wita się z nami serdecznie, ściska i całuje w oba policzki (w Hiszpanii właśnie tak się całuje, dwa razy, nie trzy:). Pogawędka przenosi się poza drzwi kościoła, gdzie po mszy zbierają się wszyscy wierni i na cały głos się śmieją, opowiadają.
Kilka nocnych obrazków z malowniczego Masnou:
    To ostatnie światełko na końcu to kościół:)
    Ciekawy widok, palmy i świąteczne dekoracje:)
    W końcu docieramy do kościoła.

Monumentalny, gotycki kościół Santa Maria del Mar w Barcelonie, jeden z najpiękniejszych, jakie widziałam w życiu. Byłam tu już kilka razy. Na mszy wierni z różnych części miasta i świata. Poznać to po tym (oprócz twarzy oczywiście:), że w różnych częściach mszy jedni klęczą, inni siedzą, a jeszcze inni stoją. Tutaj nikogo to nie dziwi. Każdy przynosi do kościoła swoje tradycje. Podobnie jest z Komunią Świętą, jedni przyjmują ją do ust, inni na rękę. Podczas wielu mszy, także tutaj, wierni odmawiający modlitwę „Ojcze nasz” wznoszą ręce w takim samym geście jak ksiądz, wielu w tym czasie trzyma się za ręce. Gdy przekazują znak pokoju, wszędzie wszyscy mówią głośno słowo "pokój" (la paz).
Jeszcze w żadnym kościele nie widziałam rzutnika. Ludzie podczas mszy korzystają ze skarbców, które leżą na stoliku przy ołtarzu albo przy wejściu. Często są już przygotowane kartki z pieśniami na daną mszę.

                      Kościół Santa Maria del Mar, sierpień 2009.

Gotycka Katedra Świętej Eulalii (dokładnie La Catedral de la Santa Cruz  y Santa Eulalia), w sercu barcelońskiej starówki Barrio Gotic, jest pełna turystów nawet w zimie. Już przed mszą na schodach szykują się do występu muzycy. Jeszcze nie wiemy, co się wydarzy. Podczas mszy śpiewem wiernych kieruje przy ołtarzu kantor. Do czytań i modlitwy wiernych jak zwykle wstają z ławek parafianie. Kazanie – niestety przeczytane z kartki. Poza tym nic odkrywczego, rozważania związane z Ewangelią, ale oderwane od życia, od ludzkiego doświadczenia, schematyczne.  O porywających, poruszających homiliach można tu niestety zapomnieć...Takie kazania na pewno są też w wielu polskich kościołach, może tylko ja przyzwyczajona jestem do innych w mojej parafii. Po mszy muzycy przed katedrą zaczynają grać, a ludzie, którzy wyszli z kościoła i zebrani na placu mieszkańcy zaczynają tańczyć sardanę, narodowy taniec kataloński.

                      Konfesjonały w katedrze są ogrooooomne!

W krypcie pod ołtarzem znajduje się alabastrowy sarkofag z relikwiami św. Eulalii, patronki Barcelony i wielu kościołów w Katalonii. Eulalia urodziła się w Barcelonie i tutaj została umęczona za wiarę przez Rzymian w 304 roku. 

    W ogrodzie z krużgankami znajduje się staw, w którym pływa 13 gęsi - tyle lat żyła Eulalia. Dlaczego gęsi? Bo święta miała w swoim domu małe stado gęsi. W stawie można też wypatrzeć ryby i żółwie.
Przygotowania do występu. Do sardany zawsze przygrywa 
11-osobowa kapela. Przewodzą muzycy z fletem i bębenkiem.

Sardana przed katedrą po mszy o godz. 10. Tańczących można tu zobaczyć także w soboty od godz. 18.

 Lekko i zgrabnie tańczy się w takim obuwiu. Sardana to spokojny taniec. Wszyscy zgodnie wykonują takie same kroki, raz dłuższe, raz krótsze. Są też podskoki. 


   Tańczy cały plac:) 

                      Katedra, sierpień 2009.

Środa Popielcowa. W kościele Santa Eulalia jedna msza wieczorna. Odprawia po hiszpańsku znany nam z polskiej mszy ksiądz Andrzej Glanc ze Zgromadzenia Chrystusowców, duszpasterz Kapelanii Polskiej w Barcelonie. Inaczej niż w wielu polskich parafiach wygląda tu obrzęd posypania popiołem, który odbywa się po homilii. Najpierw ksiądz sam posypuje sobie głowę, a potem wierni procesyjnie udają się do ołtarza. Tutaj głowy faktycznie posypuje się szarym popiołem, a nie pozostawia czarny znak na czole. Komunię przy ołtarzu rozdziela ksiądz i ...kobieta, zwyczajnie ubrana. Ta sama, która przez całą mszę z boku ołtarza zachęcała wiernych do śpiewu.
Kościół Santa Maria de Montalegre w Barcelonie -  nowa świątynia, z początku XX wieku, pod opieką Opus Dei. W ławkach wielu Filipińczyków. Przed nami filipińska dziewczynka bardzo podekscytowana tym, że zbiera na ofiarę. Podczas mszy strasznie się kręci i je chipsy. To widać na każdej mszy – dzieci nie potrafią wysiedzieć w ławkach, przychodzą z zeszytami, kredkami, jedzeniem. Zbliża się czas Eucharystii. I tu miłe zaskoczenie.Wierni śpiewają znaną nam papieską "Barkę". Warto zaznaczyć, że ta pieśń przywędrowała do Europy z Ameryki Południowej z hiszpańskim tekstem (Pescador De Hombres, czyli "rybak ludzi"). Kolejna niespodzianka: po raz pierwszy wszyscy obowiązkowo przyjmują Komunię do ust. Mało tego – przy ołtarzu nawet się klęka na specjalnie przygotowanym do tego celu klęczniku. Ksiądz podaje Hostię, a patenę trzyma jeden z wiernych. Tu mały szczegół: hiszpańskie hostie są grubsze, mniejsze i ciemniejsze od polskich.
Kolejnym zaskoczeniem jest wygląd konfesjonałów. Stoją w rzędzie, na każdym widnieje imię spowiednika, a w środku biurko, lampka, książki i inne drobiazgi! Żałuję, że nie miałam w tym dniu ze sobą aparatu fotograficznego i nie mam zdjęć z kościoła, bo czerwone kotary za ołtarzem robią wrażenie! Jeszcze tam wrócimy.
Wczoraj byliśmy w kościele Santa Eulalia de Provenzana w Hospitalet de LLobregat w dzielnicy Santa Eulalia. Na marginesie w Barcelonie jest nawet sklep Santa Eulalia z ekskluzywną odzieżą (na słynnej i ekskluzywnej alei Paseo de Gracia, butik z tradycjami sięgającymi 1843 roku). Na mszy duże, pozytywne zaskoczenie. Kazanie bez kartki, w całości z pamięci!

   Na ścianach charakterystyczne dla nowych kościołów ogrzewanie.
Byliśmy też na mszy w zakonie żeńskim Unión Lumen Dei. To nowe zgromadzenie, które powstało w latach 60. XX wieku w Peru. Na razie ma swoje domy tylko w krajach hiszpańskojęzycznych. Po mszy poznaliśmy ojca Williama z Puerto Rico, siostrę Nildę z Argentyny i siostrę Giselę z Ekwadoru, która wspominała swój pobyt w Polsce, ale to już zupełnie inna historia, inna msza, inna religijność, na pewno bliższa tej polskiej. Bo piszę tu o kościołach w Barcelonie, o kolejkach ludzi przystępujących do Komunii Świętej, o świętych, ale tak naprawdę Katalonia jest bardzo zlaicyzowana i niewielu Katalończyków chodzi do kościoła, czy to katolickiego, czy ewangelickiego.