Pokazywanie postów oznaczonych etykietą media. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą media. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 31 maja 2010

Ilegales w Razzmatazz

Jorge Martínez, Alejandro Blanco, Jaime Beláustegui, czyli Ilegales!!  Jedna z najlepszych hiszpańskich grup rockowych (w Hiszpanii mówią zawsze rock and roll:). Grają od ponad 30 lat, pochodzą z Asturii. W sobotę byłam na ich koncercie w Sala Razzmatazz, kultowym klubie  Barcelony, jednej z największych dyskotek w mieście, wychwalanej na wielu forach internetowych. Koncert zaczyna się o 21. Bilety - 20 euro. Jedziemy z Edu metrem - linia numer 1, stacja Marina (trzecia stacja z Plaza Catalunya). 
Przemysłowa część dzielnicy Poble Nou, kilka ulica dalej jest już plaża. 

piątek, 7 maja 2010

Tricicle przedstawia! Julio Iglesias, jakiego nie znacie!

Tricicle (trycykl) to kataloński kabaret rodem z Barcelony, uznawany przez krytyków za jeden z najlepszych na świecie wśród mimów.
Joan Gràcia, Carles Sans i Paco Mir założyli grupę w 1979 roku. Byli wtedy uczniami Institut del Teatre de Barcelona. Zaczynali od skeczy na ulicach miasta. Po trzech latach dostali pierwszą, poważną propozycję zawodową. Wystąpili w Teatre Villarroel de Barcelona. Rok później byli już znani w całej Hiszpanii. Z interpretacją piosenki Julio Iglesiasa "Soy un truhán, soy un señor" wystąpili w programie o największej w historii hiszpańskiej tv oglądalności Un, dos, tres...responda otra vez. Parodia Iglesiasa otworzyła im drzwi do kariery.

poniedziałek, 19 kwietnia 2010

¡Vive Latinoamérica!

W weekend w centrum handlowym La Farga w Hospitalet de Llobregat odbyła się V Feria Latinoamericana. Kupiliśmy bilety (5 euro) na niedzielę i wybraliśmy się na imprezę po obiedzie. Targi, jak to targi - dużo ludzi, tłok, duchota, hałas, muzyka, reklama, promocja, ulotki, coś do zjedzenia, coś do picia. Wytrzymaliśmy trzy godziny:) Jak na mnie to dużo:) Średnio już po 30 minutach przebywania w hali targowej wychodzę, bo dłużej nie wytrzymuje moja głowa. 
Już zaraz po wejściu zagadał do nas pewien facet, jak się okazało Peruwiańczyk. I zagadał po polsku: "10 lat mieszkałem we Wrocławiu" - tak zaczął. Ciekawe, skąd wiedział, że ja z Polski? Przypadek?:) A może po prostu jesteśmy dobrym celem reklamowym:) Ona jasna, na pewno nie stąd, jakiś słowiański kraj, on ciemniejszy, też nie stąd. Może języków będą chcieli się uczyć:) Okazało się, że facet jest doradcą telekomunikacyjnym (komórki, internet itp.), a przy okazji pisze książki o tym, jak w sześć dni nauczyć się języka:))))) To jego autorska metoda. Sam w ten sposób podobno nauczył się polskiego;) Wizytówkę, w razie czego, mamy!! Ale co tam fantazje językowe! Zdobył moje serce tym, że znał Katowice!! 

niedziela, 11 kwietnia 2010

Wielki mecz w cieniu wielkiej tragedii

Dzisiejsze czołówki gazet....Dwie najważniejsze w Hiszpanii wiadomości. Jedna z Polski, druga z boiska...
Od wczoraj tragiczna śmierć polskiego prezydenta jest pierwszą informacją we wszystkich wiadomościach hiszpańskiej telewizji. Są bezpośrednie relacje z Polski, ze Smoleńska. Takich materiałów, jak te poniżej, na stronie internetowej hiszpańskiej RTVE można znaleźć kilkadziesiąt...

wtorek, 6 kwietnia 2010

Bez telewizora i bez jajek

To były pierwsze w moim życiu święta poza domem. Dom? Gdzie jest mój dom? Od 30 lat ciągle w Katowicach. U rodziców, czyli - jak mawia Edu- w 5-gwiazdowym hotelu. Bo przecież nie w wynajmowanym w Barcelonie mieszkaniu bez pralki (ale za to z palmą i słońcem za oknem:). Niestety, nie można mieć wszystkiego... przynajmniej nie tak szybko, jak by się chciało.
To były pierwsze w moim życiu święta wielkanocne bez jajek (po prostu zapomnieliśmy kupić). Wielkanocnych jajek w Katalonii nie znajdziemy w koszykach ze święconką, ale w świątecznym wypieku - mona de Pascua. Takie biszkoptowe ciasto piesze się też w Aragonii i Walencji. Tradycyjna mona ma kształt wieńca i jej ozdobiona gotowanymi na twardo jajkami, które zapieka się razem z ciastem. Ale dziś można też kupić wypieki czekoladowe, kolorowe, przystrojone piórami, z rozmaitymi figurami, np. bohaterami bajek, zwierząt. W poniedziałek wielkanocny dzieci dostają mona de pascua od swoich chrzestnych.
To były pierwsze w moim życiu święta bez telewizora (bez oglądania programu tv, żeby było poprawnie;). Ostatniego marca Hiszpania pożegnała analogową telewizję i przeszła na TDT, czyli Televisión Digital Terrestre. Ci, którzy mają nowsze telewizory, nie muszą kupować dekoderów TDT, żeby odbierać cyfrowy sygnał. My, z naszym starym modelem;), programu od tygodnia nie mamy. W sobotę kupiliśmy w Media Markt dekoder (ceny 25-50 euro), ale programu jak nie było, tak nie ma:( Po dwugodzinnym podłączaniu, odłączaniu, sprawdzaniu wszystkiego, co można sprawdzić, telewizor nijak nie chce słuchać pilota (ze świeżutkimi bateriami!) i nie daje się skonfigurować. Co dalej z telewizorem, pilotem, dekoderem? Właśnie odebraliśmy e-maila z wiadomością, że przyślą nam nowego pilota. Zobaczymy, jak potoczy się ta historia. Szkoda mi tylko Simpsonów, Karlosa  A. i wiadomości. Bo kilka odcinków telenoweli oglądnęłam tylko w celu edukacyjnym;) I przyznaję, że kilka fajnych, zgrabnych, wykrzyczanych z ekranu zdań zostało mi w głowie:)





niedziela, 21 marca 2010

Las Fallas, botellón i energia słoneczna, czyli Hiszpania wita wiosnę

Zaległości piątkowe:) Szybki przegląd dnia:)
Z kalendarza
- W piątek w Hiszpanii obchodzono dzień ojca. 19 marca to święto św. Józefa, dzień wolny od pracy, bo to jeden z patronów kraju, ale w Katalonii - jako jedynym regionie - w tym dniu się pracuje. Przy okazji św. Józef to w Hiszpanii San José, a w Katalonii Sant Josep, zdrabniany na Pep, stąd Pep Guardiola:)
    Z wiadomości
    - W Hiszpanii wzrasta liczba ojców opiekujących się dziećmi i prowadzących domy.
      Z życia
      - Angel mieszka w Barcelonie z kilkorgiem dzieci i niepracującą żoną. W ostatnim czasie wysłał już ponad sto CV i na żadne nie dostał odpowiedzi. Zaczyna wyprzedawać na ulicy domowe sprzęty. Chce sprzedać lodówkę, bo i tak jest pusta, dziecięcy wózek i srebrny łańcuch, ale liczy, że za niego dostanie najwyżej 10 euro. Dziennikarz towarzyszy mężczyźnie, gdy ten wędruje ulicami miasta z wózkiem pełnym gratów. Tymczasem -o ile mnie pamięć nie myli - w Andaluzji, ogłoszono ważną wiadomość dla kobiet: w drodze do pracy wyładowała ci się komórka, a musisz pilnie zadzwonić, żeby umówić się na wizytę u kosmetyczki? Teraz możesz rozmawiać wszędzie i bez żadnych ograniczeń! Mamy dla ciebie torebkę z wbudowaną ładowarką! Cudowna ładowarka zasilana jest przez energię słoneczną. Doładować można dzięki niej też inny sprzęt działający na baterie. Taka oto odpowiedź na kryzys na rynku pracy. Nie wiadomo jeszcze, ile egzemplarzy już się sprzedało.
        Z Walencji
        - Strażacy w pogotowiu, bo szykuje się finał słynnej fiesty Las Fallas. W noc ognia na ulicach i placach spłoną tworzone przez cały rok ogromne figury z kartonu. Tak wita się wiosnę.
          Z Granady
          - Policja w pogotowiu. Trwa botellón, czyli wielkie picie (la botella to butelka). 12 tys. młodych ludzi pije na placu alkohol. Tak też wita się wiosnę.

          Z portfela
          - Wielka wygrana padła w Barcelonie! 2.923.180,44 euro - tyle wygrał szczęściarz, który kupił los w punkcie przy ulicy Cadi, w dzielnicy Horta. Loterías y Apuestas del Estado, tak zwie się państwowa, hiszpańska loteria sygnowana przez Ministerstwo Ekonomii i Skarbu Państwa. W ofercie jest kilka gier. Najbardziej popularna jest tzw. La primitiva (jeden los kosztuje jeden euro). Szczegóły na stronie: www.onlae.es i  www.loteriasyapuestas.es (tutaj gra się przez internet). Można zajrzeć na tę drugą stronę chociażby po to, żeby zobaczyć, w jakich językach mówi się w Hiszpanii i jak mniej lub bardziej różnią się one od j. hiszpańskiego. U góry znajdują się zakładki: el castellano (czyli kastylijski, popularnie hiszpański), el catalán (czyli kataloński - Katalonia i Baleary), el gallego (Galicja), el valenciano (Walencja) i euskera/vasco (Kraj Basków). Szczególnie polecam euskerę:) Można się zdziwić:)

          Z pewnej książki
          "La vida es lo que nos pasa mientras hacemos otros planes", czyli "Życie jest tym, co nam się przytrafia, podczas gdy robimy inne plany"...:)

            czwartek, 11 marca 2010

            Gotujemy z Karlosem

            Dziś na obiad soczewica (lenteja) z chorizo, tradycyjną, hiszpańską kiełbasą wieprzową z czosnkiem, papryką (pimentón) i boczkiem. Są różne typy tej wędliny, mniej i bardziej pikantne. Przepis, nieco zmodyfikowany, z kuchni Karlosa Arguiñano. To najpopularniejszy na półwyspie kucharz, który jako pierwszy zaczął w Hiszpanii gotować w telewizji.
            Codziennie, od poniedziałku do piątku, o godz. 14. w Tele 5 rozpoczyna się program"Karlos Arguiñano en tu cocina". O tej porze w barach, restauracjach, domach Hiszpanie zwykle zasiadają do obiadu i oglądają Karlosa, gotującego, opowiadającego dowcipy, anegdoty, tańczącego, śpiewającego. O tej samej godzinie w Antena 3 rozpoczynają się Los Simpsons. Ale Simpsonowie trwają godzinę, a Karol pół godziny, więc najpierw ogląda się Karlosa, a potem szybko przerzuca kanały, żeby załapać się jeszcze na Simpsonów. Ciekawostka dotycząca tłumaczenia tytułów animowanych seriali w Hiszpanii: oni tłumaczą wszystko. The Flinstones to u nich Los Picapiedras. "Picar" znaczy m.in. kłuć, robić dziurę, a "piedra" to kamień:) Śmiesznie nazywają się tu Smerfy- Los Pitufos:))). Pitufina to Smerfetka:). 
            Arguiñano jest Baskiem, stąd Karlos, a nie Carlos (w języku baskijskim- euskera- mamy spółgłoskę "k"). Tak więc Karlos reklamuje la cocina vasca jako jedną z najlepszych na świecie. Jego siostra też gotuje w telewizji, tyle że desery. Arguiñano jest właścicielem hektarów winnic, hotelu-restauracji i kanału telewizyjnego "Hogar util". Oglądając go, dowiemy się, jak wywiercić dziurę w ścianie, jak właściwie układać rzeczy w szafach, jakie rośliny pasują do dziecinnego pokoju, jak nakładać puder na twarz albo jak wyleczyć niestrawność.
            Teraz w końcu czas na soczewicę, która jest smaczna, zdrowa i bardzo tania. W supermarkecie kilo soczewicy kupimy za ok.80 eurocentów. Taki worek dla dwóch osób mamy na ok. pięć obiadów. Co robimy? Na noc zostawiamy soczewicę w garnku z wodą. Następnego dnia w tej samej wodzie ją gotujemy. Dodajemy cebulę, 3 ząbki czosnku (bez obierania) i pokrojone chorizo. Całość gotuje się ok. 20 min. Można jeść z chlebem. I koniec. Smacznego!!

            Z wiadomości: co prawda Barcelona już wróciła do życia po jednodniowym ataku zimy, ale w Gironie i całej prowincji jeszcze nie ma prądu i nie wiadomo, kiedy będzie.

            wtorek, 9 marca 2010

            "Ciepłe" przywitanie

            I tak oto, po jednodniowym ataku śniegu, na bezchmurnym niebie nad Barceloną zaświeciło słońce. I, jeśli wierzyć prognozom, zostanie tu co najmniej przez najbliższy tydzień. Miasto powoli wraca do życia.
            Kto ucieka przed polską zimą do Hiszpanii, może się bardzo rozczarować. Tutaj też się marznie. W Barcelonie temperatury wprawdzie nie spadają poniżej zera (bardzo rzadko nocą), ale tu kilka, a nawet kilkanaście stopni, w połączeniu z wiatrem, a przede wszystkim bardzo wysoką wilgotnością powietrza, to ziąb!! Zwodnicze jest świecące tu zimą słońce. Wychodzisz z domu w cienkiej kurtce, a potem zamarzasz w cieniu.
            Najzimniej w tym roku w mieście było w drugiej połowie stycznia i pierwszej połowie lutego. Mój codzienny strój wyglądał wtedy tak: kozaki, spodnie, rajtuzy, podkoszulek bawełniany z długim rękawem, sweter, czapka, rękawiczki, kurtka z polarem, niestety nie typowo zimowa, raczej turystyczna. W takim oto stroju, przy plusowej temperaturze sięgającej 10 stopni, byłam zamarznięta tak jak w Polsce przy 15-stopniowym mrozie. I pomyśleć, że gdy 30 grudnia wysiadłam z samolotu, przywitało mnie w Barcelonie tak przyjemnie ciepłe powietrze....Wieczorem można było wtedy wyjść z domu w samym swetrze.
            Zderzenie z hiszpańską zimą było więc dla mnie bardzo bolesne. Atak grypy, a potem niekończący się kaszel i katar, nie wspominając o psychice. Człowiek przyjeżdża do Hiszpanii z dwiema walizkami pełnymi wiosennych ciuchów, z dwoma swetrami na wszelki wypadek, z nadzieją, że wreszcie się wygrzeje i ...przywozi ze sobą zimę.
            Piszę tylko o pogodzie w Katalonii, ale w tym roku całą Hiszpanię nawiedziła zima stulecia: śniegi, powodzie, huragany. Przez cały miesiąc wiadomości w telewizji zaczynały się od doniesień o pogodzie.
            Co ciekawe, wygląda na to, że mieszkańcy Katalonii lepiej znoszą zimę ode mnie, czyli od tej, która z dalekiej północy przybyła i powinna na mrozy być odporna. Sądząc po zawartości szafy Edu, wielu z nich prawdopodobnie nie ma typowo zimowej odzieży. Edu pierwsze rękawiczki w swoim życiu kupił w zeszłym roku przed przyjazdem do Polski po moich namowach i przekonywaniu, że takie rowerowe jednak nie wystarczą. Inaczej rzecz ma się z szalikami. Tutaj chodzi się w samej koszuli, ale z szalikiem niedbale zawiązanym na szyi albo przerzuconym przez ramię. Podobnie jest z wysokimi kozakami - to modny dodatek do krótkiego żakietu. Czapka? Tutaj nawet małym dzieciom rodzice nie zakładają czapek. Co jeszcze ciekawsze, najbardziej „rozebrani” są latynosi i emigranci z Afryki. Latynoskie, gorące i zwykle dość puszyste kobiety, chodzą już w letnich butach na koturnach albo baletkach, oczywiście na gołe stopy. Ciepłe kraje – gorąca krew...

             Za to psy prawie zawsze ubrane:) Na szczęście tylko te małe:)

            No, chyba że na plaży:))





            poniedziałek, 8 marca 2010

            Historyczna zima

            Wiadomość dnia: śnieg!! Śnieg w Katalonii!! TV 3 cały dzień nadaje prosto z zimowego frontu. Korki na drogach, nie kursują autobusy, stoją pociągi i tramwaje, metro w Barcelonie będzie jeździć cała noc, w niektórych miastach odwołane lekcje w szkole, 200 tys. mieszkańców Girony nie ma światła w domach, na wzgórzu Tibidabo jest już 40 centymetrów śniegu, jutro w Gironie minus 6 stopni, w Barcelonie plus trzy. Takiej zimy nie było w BCN od dziesięciu lat. W Katalonii śnieg padał tylko w regionie górskim.
            Rano nic nie zapowiadało katastrofy (choć specjaliści od pogody wiedzieli, co się święci:). Deszcz - owszem, padał od rana. Potem można było zauważyć (z niedowierzaniem!), że deszcz zamienia się w śnieg z deszczem. Z czasem płatki śniegu stawały się coraz większe i spadały z większą szybkością. Za oknem robiło się biało. Hmmmmm.....Trzeba wyjść z domu i zobaczyć, co tak naprawdę się dzieje. Parasol, kozaki, rękawiczki, czapka - jesteśmy gotowi. Sąsiadka z dołu ostrzega, żebyśmy nie oddalali się zbytnio. Dziś już trzeci raz wychodzi czyścić sień (właśnie światło w pokoju zaczyna niebezpiecznie migać...:/.
            Na dworze wszyscy szybkim krokiem przemykają ulicami. Te skrzywione z zimna twarze! Ale widać na nich pewnego rodzaju zaciekawienie. Niektórzy z aparatami fotograficznymi w rękach, ci mniej odważni robią zdjęcia z balkonów. Dzieci obrzucają się kulkami. Samochody ślizgają się w śniegu (kto tu ma opony zimowe!:). Co rusz słychać klaksony i syreny.
            - Tata już dojechał do domu? Aaa, dwie godziny stał na autostradzie. Mama? Żyjesz? Przewróciłaś się! Dziadek? Nie poszedł do lekarza. Vanessa? Mieliście dziś lekcje? Nie wychodź już dziś nigdzie!.
            Po półgodzinnym spacerze wracamy do domu. Mam dosyć. Dżinsy całe mokre, wszystkie palce zamarznięte. W dodatku burza się przyplątała.





            A jeszcze tydzień temu było tak pięknie i wydawało się, że to już w końcu wiosna....