PRZYSTANEK: HISZPANIA

Zapraszam na nową stronę!

2010-09-03T10:40:00.001-07:00

Zapraszam na http://www.przystanekhiszpania.pl/ :)

Przeprowadzka:)

2010-08-24T07:34:00.000-07:00

Przystanek Hiszpania właśnie przeprowadził się na platformę WordPress z własną domeną www.przystanekhiszpania.pl :))) Teraz czekają mnie prace porządkowe, sprzątanie, urządzanie wnętrz itp;)) Nowa strona będzie na pewno bogatsza i nie będzie ograniczać się tylko do bloga...Już niedługo przekierowanie na nową stronę! Zabieram się do pracy!:O) Dziękuję za pomoc Ewie, sąsiadce z Portugalii!!

Lato w obiektywie 1

2010-08-22T14:02:00.000-07:00

Letnio, leniwie, lekko...(żeby nie napisać lightowo;).

Mój "model" jeszcze u szczytu kariery;))) Pamiętacie kąpiel na Costa Maresme? ;)))

To chyba to samo stworzenie, co na pierwszym zdjęciu?;)

Pustynna ściana. Spalona ściana. Czy tu ktoś mieszka? Czy te kwiatki są sztuczne?:) Chyba tak!

Sjesta:O)

Komary tygrysie zaatakowały Katalonię?

2010-08-18T07:21:00.000-07:00

Całe nogi i ręce pokryte czerwonymi, na szczęście już niedużymi punktami. To ślady po komarach. Hiszpańskich komarach (katalońskich?:), a może tygrysich? Edu już na początku lata opowiadał mi coś o jakichś mosquitos tigres, a ja się śmiałam. Tymczasem około miesiąc temu zaczął się zmasowany atak komarów na nasze ciała (choć na moje o wiele większy). Czegoś takiego w Polsce nie przeżyłam. Na początku atakowały tylko w nocy (w porządku, nie gasimy światła, mamy otwarte okna, więc wlatują), ale potem fruwały już w całym mieszkaniu w dzień. W parku wystarczy usiąść na ławce i po kilku sekundach nogi są całe w czerwonych plackach. Czym różni się ukąszenie hiszpańskiego komara od ugryzienia polskiego komara? Ślad po ugryzieniu "Hiszpana" nie swędzi kilka dni, ale za to tuż po ukąszeniu świąd jest tak silny, że aż bolesny. Tutejsze komary są mniejsze od polskich, także czasem możemy je wziąć za zwykłe "owocówki". To pierwszy dowód na to, że są tygrysie, bo te - jak czytam - mają od 2 do 10 milimetrów. Są uparte i bardzo szybkie, to moje subiektywne odczucie. Niestety nie zauważyłam, czy na odwłokach mają srebrno-białe paski, co ponoć jest dowodem niezbitym, że padliśmy ofiarą małego, fruwającego tygrysa. Dodam jeszcze tylko, że kilka dni temu dopadło mnie coś w rodzaju grypo-przeziębienio-osłabienia...Na szczęście już przechodzi...Podobno tygrysie komary przenoszą febrę, wirusowe zapalanie mózgu, chikungunyę i dengę. Hmmm...

Z bajkowych komarów tygrysich przestałam się śmiać, gdy na Avenida Diagonal w Barcelonie zobaczyłam sygnowane przez władze Katalonii billboardy ostrzegające przed niebezpieczeństwem. A wczoraj w bibliotece znalazłam ulotki takiej oto treści: Campanya per controlar el mosquit tigre. Generalitat de Catalunya"- Kampania kontrolująca komara tygrysiego.

Co my tu mamy... Jaja i larwy komarów tygrysich żyją w małych zbiornikach wody blisko skupisk ludzkich. Najważniejsza (jak zawsze) jest profilaktyka. Trzeba więc zamontować w oknach moskitiery, ubierać długie spodnie i bluzki z długim rękawem w jasnych kolorach (również takie piżamy). Nie zostawiać w mieszkaniach pojemników ze stojącą wodą, tutaj pod lupę trzeba wziąć doniczki, podstawki, popielniczki, dzbanki itp. Przykrywać moskitierą suszarki z naczyniami, łatać dziury w podłodze, bo tam również może gromadzić się woda.

W zeszłym roku napisałam setki tekstów o ataku wirusa świńskiej grypy (o przepraszam! forma właściwa to wirus A/H1N1, nie jakiś tam świński:), dlatego z przymrużeniem okna podchodzę do medialnych doniesień i powielanych newsów w stylu "Komary tygrysie zagrażają Europie!" (no tak...teraz spójrzcie jeszcze raz na tytuł tego posta, jednak nie można pozbyć się dziennikarskiego, wewnętrznego głosu "podkręcaj temat!!":). Po alarmującym tytule następuje seria wypowiedzi specjalistów, którzy uspokajają, że nic się nie dzieje, że komary tygrysie odwiedziły już Europę przed laty, ale ich ukąszenia nie są tutaj tak groźne jak w Azji i że w Polsce jest im za zimno, więc raczej latem do naszego kraju nie zawitają.

53 miejsca w Hiszpanii, które musisz zobaczyć

2010-08-16T09:30:00.000-07:00

Sierpniowo, wakacyjnie, turystycznie. 53 miejsca w Hiszpanii, które trzeba zobaczyć. Poleca magazyn Viajar, czyli "Podróżować". Numer z kwietnia 2010 roku. Zdjęcia: Wikipedia. No to jedziemy!

1.Las Alpujarras Granadinas y Almerienses, czyli obszar górski w prowincjach Granada i Almeria, główne pasmo Sierra Nevada.

2. Ciudad de las Artes y las Ciencias, czyli Miasteczko Sztuki i Nauki w Walencji.

3. Kanion rzeki Lobos w Soria.

4.Miasto Albarracín w górach Aragonii.

5. Park Naturalny Somiedo w Asturii.

6.Plaza del Obradoiro, czyli serce Santiago de Compostela.

7.Torla, miasteczko w Aragonii, u stóp Pirenejów. Tutaj zaczyna się wędrówkę po Parku Narodowym Ordesa.

8.Katedra w Sevilli.

9.Wodospad rzeki Mundo wypływającej w Sierra del Alcaraz w Murcji.

10.Palacio de Oriente w Madrycie, siedziba króla Hiszpanii.

11.Miasteczko Ampudia w Kastylii i León.

12.Playa de la Concha, czyli plaża muszelek w San Sebastian.

13.Ciudad Encantada, czyli Zachwycające Miasto (skał i sosen) w górach prowincji Cuenca.

14.Los Arribes del Duero, park naturalny w Kastylii i León, tutaj rzeka Duero tworzy naturalną granicę między Hiszpanią i Portugalią.

15.Akwedukt w Segowii.

16. Los Sanfermines, czyli Pamplona podczas dorocznej gonitwy byków.

17.Katedra w Toledo.

18. Park Regionalny Sierra de Gredos w Kastylii z górskim cyrkiem lodowcowym.

19.El Cabo de Gata, przylądek i park naturalny na południu Hiszpanii w Almerii.

20.Meczet w Kordobie.

21.Jaskinia El Soplao w Kantabrii.

22.Francuski szlak do Santiago de Compostela (800 km).

23. Średniowieczne miasteczko Alquézar w Aragonii.

24.Plaza Mayor w Salamance.

25. Puebols Negros w prowincji Guadalajara, czyli czarne wioski (z łupków)

26. Miasteczko Santillana del Mar w Kantabrii.

27.Románico Palentino w prowincji Palencja, nazywane europejską ojczyzną sztuki romańskiej.

28. Miasto Almagro (Kastylia La Mancha).

29.Park Narodowy Picos de Europa w Asturii, Kastylii i León oraz Kantabrii.

30. Miasteczko Deyá na Majorce (jeszcze przez wikipedystów nie sfotografowane;)

31. Formacja geologiczna Caldera de Taburiente, tworząca ponad 1000-metrową depresję, na wyspie La Palma (teren parku narodowego, Wyspy Kanaryjskie).

32.Klasztor Santo Domingo de Silos w Burgos.

33. Katedra w Burgos.

34. Murallas de Ávila, czyli średniowieczne mury obronne miasta Ávila w Kastylii i León.

35. Ancares, zespół starych domów z dachami krytymi słomą (prowincje Lugo i León).

36. Las Irati (Pireneje, Navarra)

37. Costa de La Muerte, Wybrzeże Śmierci w Galicji.

38.Wulkan Teide na Teneryfie.

39. Warowny zespół pałacowy Alhambra w Granadzie, ostatnia siedziba arabskich władców w Europie.

40. El Parque Natural del Alto Tajo, park naturalny w prowincjach Guadalajara i Cuenca.

41. Dolina Bohí w Katalonii w prowincji LLeida.

42. Mérida, stolica Estremadury, główne miasto rzymskie w Hiszpanii.

43. Park Narodowy Doñana w Andaluzji.

44. Miasteczko Cadaqués na Costa Brava.

45. Zakręt rzeki Duero w mieście Soria (Kastylia i León).

46. Obwarowane 2-kilometrowym murem miasteczko Morella (Walencja).

47. Pueblos Blancos de Cádiz, czyli białe wioski w Kadyksie (Andaluzja).

48. Barcelona szlakiem Gaudíego.

49. Katedra w León.

50. Miasto Cáceres (Estremadura).

51.Delta rzeki Ebro.

52.Sevilla podczas Semana Santa (Wielkiego Tygodnia).

53.Wioska La Alberca w prowincji Salamanca.

Sporo podróży przede mną! A przed Wami?:) Co już widzieliście? Ta lista z pewnością może być dłuższa. Co proponujecie?

Sierpień. Miasta wymarłe.

2010-08-10T22:33:00.000-07:00

Wycieczka sentymentalna do Sant Just Desvern. 10 km od Barcelony. Ulica Ładnego Widoku (katalońska Carrer Bona Vista, hiszpańska Calle Buena Vista). Widoki na naszej drodze piękne. Miasto wymarłe. Późne popołudnie. Sierpień. Czas trwającej kilka dni miejskiej fiesty. O nic więcej nie pytamy i w samotności przemierzamy ulice ładnych widoków i wytrwale szukamy jakiejś otwartej kawiarni.

Dlaczego wycieczka sentymentalna? Bo w tym mieście, na ulicy Pięknego Widoku mieszkał kiedyś Edu. Dlaczego miasto wymarłe? Sierpień to tradycyjnie dla Hiszpanów miesiąc urlopów. Na wielu sklepach znajdziecie teraz kartki z informacją "wakacje". A wakacje Hiszpanie mają zwykle miesięcznie i jeśli wyjeżdżają na urlopy, to na 4 tygodnie. Wiele punktów usługowych, instytucji skraca w sierpniu czas urzędowania. Jeśli więc do takiego Sant Just Desvern, uroczego katalońskiego miasteczka, wybierzecie się w sierpniu, w dodatku podczas trwającej kilka dni fiesty miejskiej, bo o sjeście nie wspomnę (ale w końcu była już godzina 6. po południu!) zastaniecie puste ulice, spuszczone rolety i błogi spokój...Jak pięknie!! Gdzieś tam, w oddali ktoś gra na pianinie, a na ciasnej, kamiennej uliczce zaczaił się kot...Ale kurcze, żeby ani jednej otwartej kawiarni nie było??!! Ani jednego otwartego sklepu!!?? Sklepiku!! Nawet sieciowa pizzeria zamknięta. Ale za to jaka buena vista:)

Tak się mieszka w Sant Just Desvern:

W końcu znaleźliśmy otwarty bar...w sąsiednim mieście.

Oczywiście w centrum Barcelony sklepy, kawiarnie, restauracje pracują w sierpniu pełną parą i liczą zyski. Ale w innych dzielnicach miastach, w wielu miejscach możecie zastać zamknięte z powodu wakacji drzwi.

Więcej zdjęć z Sant Just Desvern, mam nadzieję, już wkrótce (niestety bunt Bloggera trwa i zdjęć nie można dodawać już żadnych, nawet z adresu URL) i mam nadzieję - do szybkiego zobaczenia w WordPressie i ...być może też na drugim, innym blogu!!

Costa del Maresme

2010-08-06T06:54:00.000-07:00

Morskim i piaszczystym tropem wędrujemy północnym wybrzeżem Katalonii. Byliśmy na Costa Brava w Blanes, dziś wysiadamy z pociągu o wiele wcześniej, na Costa del Maresme. Morskie wybrzeże mogłoby się równie dobrze nazywać Costa de la Plata, bo tamtejsze piaski to żywe srebro!

20 minut pociągiem z Barcelony i wysiadamy w Montgat. To początek Costa del Maresme, a zarazem ostatnia stacja pierwszej strefy, co oznacza, że podróżujecie na ten sam bilet obowiązujący w Barcelonie. Jeśli chcecie jechać dalej, musicie kupić droższy bilet. Polecam przystanek w Montgat, a następnie spacer wzdłuż wybrzeża z możliwymi "wyskokami" do malowniczych nadmorskich miasteczek (mówiąc, a raczej pisząc szczerze, chętnie bym się tam przeprowadziła:) Można tak iść kilka godzin, może nie aż do Blanes, na Costa Brava, bo to propozycja dla długodystansowców! Ale wyprawa rowerowa - czemu nie! (ok. 4 - 5 godz.). Plaże na wybrzeżu Maresme są długie, rozległe, w przeciwieństwie do Costa Brava, gdzie skrywają się w zatokach i w cieniu gwałtownie opadających do morza skał.

Na Costa del Maresme można znaleźć odludne miejsca do plażowania. Oczywiście nie na wszystkich odcinkach, bo w większych miejscowościach, jak Masnou czy Mataró zwykle jest tłoczno. Polecam poranną wyprawę, skoro świt. Jedziecie pociągiem i widzicie puste plaże, skąpane w słońcu morze i jednego plażowicza co około sto metrów! Wtedy warto korzystać z uroków Costa del Maresme i intymności:) A gdzieś tam w dali, za wieloma falami, majaczy Barcelona.... Po lewej stronie możecie rozpoznać Park Forum, a po prawej Sagrada Familia.

Po południu fale przybierają na sile i ...robi się zimno. To zdradliwe zimno, bo wieczorem okazuje się, jak paliło słońce:) Woda w lecie na wybrzeżu Katalonii ma nieco powyżej 20 stopni. Przy pierwszym zetknięciu wydaje się zimna.

Oni w morzu, a on samotny na brzegu:) W Barcelonie zapłaciliby mandat za wprowadzanie psa na plażę, tutaj, na względnym odludziu, mogą kąpać się spokojnie.

Ja to mam szczęście do kapeluszy:D Jeden po wypraniu zamienił się w serwetkę, a drugi puścił farbę do morza:D

Dokładne informacje o Costa del Maresme znajdziecie na stronie: http://www.costamaresme.com/esp.htm

Ogniste Blanes: tutaj zaczyna się Costa Brava

2010-08-03T05:17:00.000-07:00

Zostajemy na Costa Brava. Dziś, zgodnie z zapowiedzią, kilka pocztówek z Blanes. Do miasta z Barcelony dojedziecie pociągiem. Podróż trwa niecałe dwie godziny. Bilet w dwie strony kosztuje 6 euro. Jedziecie wzdłuż wybrzeża Maresme. Jeśli zdecydujecie się na wypoczynek na jednej z tutejszych plaż, wysiadacie z pociągu i już jesteście nad morzem. Po drugiej stronie torów macie miasto. Gdy pociąg zbliża się do Blanes, oddala się nieco od wybrzeża. Wysiadacie na końcowej stacji w Blanes (obrzeża miasta) i musicie dojechać do centrum autobusem (bilet w jedną stronę niecałe 2 euro). Autobus dojeżdża do Plaza Catalunya. Tutaj w centrum informacji turystycznej znajdziecie plany, mapy, informacje o atrakcjach. Jak już wspominałam w poście o Mar i Murtra, z placu odjeżdża do ogrodu specjalny autobus (i znowu 2 euro). My wybraliśmy się na spacer (ok. pół godziny Passeig Pau Casals, a potem Passeig de Carles Faust).

Panorama wybrzeża i portu. Warto iść pieszo:)

Skała Si Sa Palomera, symbol miasta, oznacza początek Costa Brava.

Widok na skałę z Plaza Catalunya.

W drodze do ogrodu Mar i Murtra. Można też wybrać szlak do zamku Sant Joan albo do zatoki Sant Francesc.

Zamek Sant Joan.

Po wyjściu z ogrodu wybraliśmy szlak nad Zatokę Świętego Franciszka.

Eremita de Sant Francesc z 1681 roku.

Malownicza zatoka i mała plaża.

Uliczna ciekawostka z Blanes. Kiedy zapali się zielone światło? Sygnalizacja świetlna odlicza czas:) W żadnym katalońskim mieście nie spotkałam się jeszcze z powszechnymi w Polsce i tajemniczymi guzikami z napisem: "Naciśnij, aby przejść". Tutaj po prostu się czeka albo ...przechodzi na czerwonym świetle, jeśli droga wolna.

W Blanes, oprócz Mar i Murtra, znajduje się też drugi ogród botaniczny Pinya de Rosa. Patrzę na ulotki i żałuję, że nie starczyło nam dnia, żeby go zwiedzić.

Kto nie widział jeszcze żadnej katalońskiej, ognistej fiesty, musi się wybrać do Blanes w ostatnim tygodniu lipca (od 21 do 28). W mieście odbywa się wtedy Concurso Internacional de Fuegos Arificiales, czyli Międzynarodowy Konkurs Sztucznych Ogni. Ognista strona imprezy: http://www.blanes.net/focs/index.html

W rajskim ogrodzie na dzikim wybrzeżu

2010-08-01T07:51:00.000-07:00

Jedziemy do Blanes. Główny cel wyprawy: ogród botaniczny Mar i Murtra (Jardí Botánic Mar i Mutra). To największa atrakcja miasta i jeden z najważniejszych ogrodów botanicznych Europy. Według różnych źródeł rośnie tu 3 tys., 4 tys., 5 tys. albo nawet 7 tys. gatunków roślin egzotycznych z całego świata. Książka, którą kupiłam w parku, mówi o 4 tys. gatunkach na 17 hektarach. Ale już w ulotce, którą zabrałam z centrum informacji turystycznej czytam, że hektarów jest 4:) Hmmmm, zostawmy liczby! Ważne jest to, że po przekroczeniu bramy parku znajdujemy się w raju! Obłędna zieleń i wszystkie kolory tęczy, obłędny błękit i obłędne słońce! A do tego najpiękniejsza panorama Dzikiego Wybrzeża, czyli Costa Brava!

Jeden z kilku punktów widokowych (czyli mirador). Najsłynniejsze zdjęcie ogrodu Marimurtra i najlepsza reklama miasta Blanes.

Witamy w ogrodzie! Jak dojść? Z centrum Blanes, z Placu Katalońskiego odjeżdża bezpośredni autobus turystyczny do parku. My szliśmy z centrum pieszo - ok. 20-25 minut, pod górkę, ale warto, bo można zobaczyć piękną panoramę miasta. Wstęp do parku: 6 euro. Przy wejściu znajduje się sklep z pamiątkami, mapami itp. Na spokojne przejście całego parku z postojami (jak cudownie jest usiąść na ławce w cieniu rajskich drzew!!) trzeba przeznaczyć około 5 godzin. W parku są bdb toalety.

Park podzielony jest na trzy strefy: subtropikalną, umiarkowaną i śródziemnomorską. Rosną tu rośliny z wszystkich kontynentów.

Liście olbrzymy:)

Caña de las Indias, czyli trzcina indyjska, w Polsce zwana paciorecznikiem indyjskim. Caña to w Katalonii piwo. W barze raczej nie mówi się "Dame una cervesa", ale "Dame una caña" albo jeszcze lepiej zdrobniale "una cañita".

Oleandry - ozdoba ulic śródziemnomorskich miast.

Bambusy.

Ogród położony jest na klifie. Już jesteśmy w jego najbardziej malowniczej, śródziemnomorskiej części z widokiem Costa Brava.

Skrzeczące mewy nad naszymi głowami...

Cala Sa Forcanera, zatoczka z prywatną plażą, przy znanym nam już słynnym punkcie widokowym.

Parkowy biznes - za 6 euro zrób sobie zdjęcie z papugami.

Paseo Carlos Faust znajduje się na drodze do ogrodu - na pamiątkę założyciela ogrodu Marimurtra Niemca Karla Fausta. Ogród powstał w latach 20. XX wieku. Na tablicy słowa z Jardines del Beso, czyli Ogrodów pocałunków znajdujących się w starożytnym, legendarnym mieście Játiva (Xàtiva) w prowincji Walencja:

"Ty, który przechodzisz i podnosić na mnie rękę, zanim zrobisz mi krzywdę, posłuchaj mnie dobrze: Ja jestem ciepłem twojego domu w zimowe noce. Jestem przyjaznym cieniem, który znajdujesz, gdy idziesz w sierpniowym słońcu. Moje owoce gaszą twoje pragnienie. Jestem przyjaciółką twojego domu, deską twojego stołu, łóżkiem, na którym odpoczywasz i drewnem twojego statku. Jestem trzonem twojej motyki, drzwiami twojego domu i twoją trumną. Jestem chlebem dobroci i kwiatem piękna. Ty, który przechodzisz, wysłuchaj mnie dobrze...i nie rób mi krzywdy.

Szukałam autora tych słów i kilka dni temu, zupełnie przypadkowo, trafiłam na znajomy mi tekst w "Atlas ilustrado de árboles de España", czyli w ilustrowanym atlasie drzew Hiszpanii. Autorem pieśni o drzewie jest Rabindranath Tagore, indyjski pisarz, filozof, kompozytor i malarz, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Znalazłam też nieco inny, pełny hiszpański przekład pieśni z języka bengalskiego:

El árbol

Viajero, escucha:

Yo soy la tabla de tu cuna, la madera de tu barca, la superficie de tu mesa, la puerta de tu casa. Yo soy el mango de tu herramienta, el báston de tu vejez. Yo soy el fruto que te regala y te nutre, la sombra bienhechora que te cobija contra los ardores del estío, el refugio amable de los pájaros que alegran con su canto tus horas y limpian de insecots tus campos. Yo soy la hermosura del paisaje, el encanto de la huerta, la señal de la montaña, el lindero del camino... Yo soy la leña que te calienta en los días de invierno, el perfume que te regala y embalsama el aire a todas horas, la salud de tu cuerpo y la alegría de tu alma. Por último, soy la madera de tu ataúd. Por todo esto, viajero que me contemplas, tú que me plantaste con tu mano y puedes llamarme hijo, o que me has contemplado tantas veces, mírame bien, pero...no me hagas daño.

I jeszcze słowa Karla Fausta:

El hombre que ama la naturaleza encuentra una base firme para entender la gente de otros paises, ya que el amor a la naturaleza es común entre los hombres de todas las naciones.

Człowiek, który kocha naturę, znajduje stały fundament do zrozumienia ludzi z innych krajów, bo miłość do przyrody jest wspólna wszystkim ludziom wszystkich nacji.

Ogród Mar i Murtra otwarty jest w godz. 9-18, w soboty, niedziele i święta w godz. 10-14.

W kolejnym poście więcej o Blanes i innych atrakcjach miasta.

Deszcz

2010-07-30T10:40:00.000-07:00

Wczoraj w Barcelonie spadł pierwszy od początku maja deszcz. Letni, kataloński deszcz padał po południu tylko pół godziny. Ulice zamieniły się w rzeki, woda z dachów ściekała jakby ktoś wylewał ją wiadrami. Podłogi w pokojach mieliśmy totalnie zalane. Pod otwartymi oknami rozłożyliśmy ręczniki (przy zamkniętych byśmy się udusili). Lało tak, jak chyba nigdy w Katowicach. Ale bez gradu, bez błyskawic. Spokojnie, ale z ogromnym natężeniem. Ściana deszczu. A potem słońce, wyczyszczone ulice i ...szczury na drogach. I ani jednej kałuży. Nocą lało jeszcze dwa razy. Krótko i intensywnie. Kolejnego deszczu spodziewam się w...październiku.

La Rambla

2010-07-28T14:18:00.000-07:00

Przedwczoraj w Barcelonie rozpoczęły się Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce. Montjuic rozbłysło światłem tak silnym, że wirujące fontanny widać było chyba w Madrycie;) Tymczasem zapraszam na zapowiadany, krótki spacer po Rambli. Krótki, bo już nie mogę się doczekać, kiedy napiszę o naszej wycieczce do ogrodu botanicznego w Blanes. Tam zaczyna się Costa Brava i tam zaczyna się raj...:) Swoją drogą to znaczące, że o najsłynniejszej barcelońskiej alei, która figuruje w przewodnikach na pierwszym miejscu atrakcji turystycznych miasta, piszę dopiero teraz, w piątym miesiącu życia mojego hiszpańskiego bloga:) To czysty przypadek, że kolejność akurat taka, ale coś w tym musi być...Nie ukrywam, że bardziej od Barcelony podobają mi się mniejsze katalońskie miasta, a bardziej od Gaudíego i skarbów muzealnych interesują mnie skarby natury.

La Rambla to tzw. program obowiązkowy. Trzeba ją w Barcelonie zobaczyć. Aleja słynna, piękna, oryginalna, pełna zabytkowych budynków, żywych figur, straganów z kwiatami, zwierzętami, obrazami, pełna sklepów z ciuchami i pamiątkami, pełna turystów, miejscowych i złodziei, pełna restauracji z zabójczymi, turystycznymi cenami i w końcu pełna platanusów, drzew, o których napisze w osobnym poście.

Ramblą musisz się przejść, żeby dać się porwać wirowi europejskiej metropolii. Wysiadasz z metra na Plaza Catalunya i nie wiesz, na czym zawiesić wzrok. Próbujesz znaleźć swój kawałek asfaltu i zastanawiasz się, w którą stronę się udać, co wybrać? Z jednej strony Rambla, z drugiej Paseo de Gracia, z trzeciej Portal del Angel, z czwartej...Czy iść w stronę dzielnicy gotyckiej, czy odbić w lewo w dzielnicę Raval? Oby tylko w tym wirze nie dostać zawrotu głowy i się nie stracić (i nie stracić torebki). Mówię zupełnie serio. Dla kogoś, kto całe życie spacerował po ulicach spokojnego, sielskiego, polskiego miasteczka, a nawet stolicy województwa, wyprawa do samego centrum Barcelony, w szczycie turystycznego sezonu, może być nie lada przeżyciem.

Ramblą warto się przejść, bo na końcu alei nad alejami czeka pomnik Krzysztofa Kolumba (Monument a Colom). Trzeba wjechać na szczyt monumentu i zobaczyć przepiękną panoramę portu i miasta. Na zakończenie spacer wzdłuż portu. Trwają akurat regaty z cyklu Audi MedCup 2010, jachty przygotowane do wyścigów. W końcu dochodzimy do zatłoczonej plaży. A może jednak wsiąść do pociągu i pojechać na Costa del Maresme? 15 minut i cieszysz się złotym piaskiem, czystą wodą i nie szukasz pół godziny miejsca do "zaparkowania" ręcznika.

La Rambla to właściwie Las Ramblas, po katalońsku Les Rambles (czyli liczba mnoga), bo tworzy ją ciąg krótszych ulic, z których każda nosi inną nazwę, np. Rambla de Canaletes, Rambla de Sant Josep.
Na przywitanie Fuente de Canaletas, zabytkowe, XIX-wieczne ujęcie wody, o którym już pisałam. A za czterema kranikami, przy których trzeba koniecznie zrobić sobie zdjęcie, jeden z czterech chyba w promieniu stu metrów sklepów H&M (Hiszpanie mówią aczieeme:), czyli propozycja zakupów w miarę rozsądnej cenie:) Kilka tygodni temu, na wyprzedaży, kupiłam tu krótkie spodenki za 10 euro. Tych, którzy chcą zaszaleć nierozsądnie, zaproszę niedługo na zakupy na Paseo de Gracia. Z innych zakupowych, ciekawostkowych propozycji: na calle de la Canuda znajduje się ogroooomny antykwariat (niestety nie ma książek do nauki hiszpańskiego:), a na calle de la Únio znaleźć można sklep rosyjski. Tuż przed Kolumbem warto skręcić w zatopione w półmroku Paseo de La Banca (katalońskie passatge). Znajduje się tu Muzeum Figur Woskowych (Museo de Cera de Barcelona), a obok oryginalny bar El Bosc de Les Fades (El bosque de las hadas), czyli baśniowy las.

Las Ramblas w szybkim, fotograficznym fleszu, jak w piosence Manu Chao "La Rumba de Barcelona"...

Górnik wybrał miejsce tuż pod Gran Teatre del Liceu, jednym z najsłynniejszych teatrów muzycznych na świecie. W tym roku żywe figury na Rambli są zdecydowanie ciekawsze niż zeszłego lata.

Niektórzy stoją od Rambli od lat.

Zbliżamy się do portu. Żywe figury ustępują miejsca sprzedawcom obrazów. Ceny: od ok.15 euro wzwyż.

I już Kolumb na horyzoncie.

A wcześniej Muzeum Figur Woskowych mieszczące się w budynku z XIX wieku. Zdjęcie nocne, z innej wycieczki:) Strona internetowa muzeum i Bajkowego Lasu: http://www.museocerabcn.com/

Drzewa w El Bosc de les Fades są wprawdzie sztuczne, ale wystrój baru robi wrażenie. Właściwie jest to swoiste muzeum. Turyści wchodzą tu, żeby zwiedzać i fotografować bajkowy las, co nie jest łatwe. W lesie za pięcioma Ramblami panują ciemności nocy, a z mroku wyłania się Czerwony Kapturek, a z lustra spogląda tajemniczy gość...

I w końcu morze!!

Algarabía na La Boqueria

2010-07-23T13:57:00.000-07:00

Instytut Cervantesa w Krakowie ogłasza konkursy na Facebooku. Tym razem trzeba było sfotografować słowo "algarabía", które było jednym z patronów tegorocznego "Dnia e". "Dzień e" to Dzień Języka Hiszpańskiego, impreza organizowana corocznie w sobotę poprzedzającą przesilenie letnie. Obchody odbywają się we wszystkich ośrodkach Instytutu Cervantesa na świecie.

A oto moje zdjęcie ilustrujące słowo "algarabía", czyli wrzawę, krzyki, wrzaski wielu osób, które mówią w tym samym czasie. W Barcelonie bezsprzecznie wrzawę najlepiej ilustruje La Rambla, a na Rambli najsłynniejsze targowisko spożywcze w Barcelonie, czyli La Boqueria. Moja polska wycieczka kilka dni temu, po przejściu połowy Rambli, zbuntowała się i na targowisko wejść już nie chciała. - No kiedy dojdziemy do tego morza!??!! Mamy już dosyć!!

Faktem jest, że Rambla popołudniową, letnią porą to chyba najgłośniejsza, najbarwniejsza, najbardziej ogłuszająca, odurzająca i ...męcząca europejska ulica. Na spacer po Rambli zapraszam za kilka dni:)

Fioletowe jakarandy i żółte tipuany

2010-07-21T08:08:00.000-07:00

"Kilka miesięcy z życia roślin..." odcinek kolejny:) Jakarandy i tipuany, czyli fioletowo-żółte dywany. Oba drzewa pochodzą z Ameryki Południowej, jakaranda mimozolistna z Brazylii i Argentyny, a tipuana z Brazylii, Paragwaju, Argentyny i Urugwaju. Rosną w parkach na obszarze całego Półwyspu Iberyjskiego. Oba tropikalne drzewa na wiosnę obsypują się kwiatami (w kwietniu, maju), a miesiąc później kwiaty opadają, fioletowe nieco wcześniej niż żółte. Kwieciste dywany jeszcze kilka tygodni temu leżały pod naszymi oknami:) Jakarandy i tipuany często rosną obok siebie.

Drewniane, oryginalne owoce jakarandy zimową porą. Podobne wyschnięte rośliny strączkowe zwisają z tipuany.

Mroczne i jasne Montjuic

2010-07-20T00:39:00.000-07:00

O słynnej Magicznej Fontannie (La Fuente Mágica, Font Mágica) na Montjuic już pisałam. Dziś kilka zdjęć z niedzielnej wyprawy z oszołomioną z nadmiaru wrażeń polską wycieczką:)

Wspinamy się na wzgórze (ruchomymi schodami:). Coraz to inne fontanny spływają, coraz to nową -choć tę samą - panoramę miasta mamy przed oczami...Tylko mieć dobry aparat i statyw i można bawić się fotografią całą noc.

Księżyc nad Montjuic... Przez wieki na wzgórzu rozgrywały się dramatyczne wydarzenia historyczne, a jego ziemia kryje szczątki tysięcy osób. Na południowo-wschodnim stoku znajduje się cmentarz. W ferii świateł, kolorów i dźwięków chyba nikt nie myśli o tym mrocznym obliczu Żydowskiego Wzgórza (Monte Judío)...

Wachlarz

2010-07-16T13:48:00.000-07:00

Gdy wrócę do Polski, na pewno będzie mi brakować świeżych krewetek i oliwek, egzotycznych i tanich owoców, krzyków i głośnych rozmów, które rozlegają się na ulicach i w barach i które nikogo nie oburzają, i wachlowania się, zwyczaju, który nikogo w Hiszpanii nie dziwi i nie śmieszy.

Bez wachlarza nie wyobrażam już sobie życia. W lecie wachlarz ratuje mi życie. Wachlarz przedkładam nad klimatyzację. Jest zdrowszy, tańczy i mobilny:) Prosty przedmiot, a przynosi natychmiastową ulgę w upale. Wachlarz przydaje się między innymi na peronach w metrze, gdzie panuje niemiłosierny gorąc. Po wejściu do metra zderzamy się z klimą (klimatyzowane są wszystkie środki transportu publicznego w Barcelonie). Wachlarz nieodzowny jest w kościołach. Wchodzisz do kościoła i jak świątynia wielka i szeroka widzisz morze wachlarzy w ławkach i słyszysz zamiast dźwięku organów rytmiczne klap, klap:)))

Nieprzemijającą modę na wachlarze trzeba koniecznie przenieść do Polski! Proponuję odwiedzającym mnie Polkom (Ania!!), żeby przywiozły sobie do kraju wachlarz i słyszę: Ale po co? Gdzie ja się będę wachlować?! I tak nie będę tego używać. Trzeba to zmienić!!

Ile kosztują wachlarze? Od ok. 4-10 euro. Tańsze można kupić u ulicznych sprzedawców wachlarzy, ale polecam te ciut drożdże np. z Corte Inglés. Choć można tam też trafić na promocje i dostać drewniany wachlarz, ręcznie malowany (taki jak mój na zdjęciu) za 2 euro. Oczywiście można też kupić wachlarze droższe, na przykład za 50 euro.

Walory użytkowe wachlarza to jedno, a piękno kobiecej dłoni z wachlarzem to drugie:) Mężczyźni! Kupujcie swoim kobietom wachlarze!

Anonimowa kobieca ręka na Paseo de Gracia:)

Przeprowadzka

2010-07-14T08:00:00.000-07:00

Wąskie klatki schodowe, wąskie futryny. W wielu budynkach w Barcelonie i okolicy przeprowadzka przez okno to jedyny sposób na wniesienie i zniesienie mebli. Na platformie umieścić można meble, sprzęty gospodarstwa domowego, sprzęt RTV, walizki, drzwi czy pianino, czyli właściwie wszystko. Jednorazowo platforma może unieść około 300 kilogramów. Wjeżdża, jak reklamują się firmy świadczące tego typu usługi, na 10-11 piętro i jeszcze wyżej:) Trzeba przyznać, że to faktycznie dobry sposób na bezstresową przeprowadzkę. Na pewno oszczędza się siły i czas i niweluje ryzyko uszkodzenia mebli. Koniec z mozolnym wciskaniem łóżek, stołów i meblościanek do windy! Jeden warunek powodzenia całej akcji: przynajmniej jedno okno w mieszkaniu musi być dostatecznie duże.

¡Si, si, si, la copa ya está aqui! Hiszpanie Mistrzami Świata!

2010-07-12T06:26:00.000-07:00

To był gorący, sportowo-polityczny weekend w Hiszpanii. I w Katalonii. Bo tak chyba trzeba napisać, biorąc pod uwagę marsz w obronie niepodległości, który przeszedł w sobotę ulicami Barcelony. W manifestacji wzięło udział ponad milion osób. Stolica Katalonii dawno już nie widziała takiego zgromadzenia. Protest zorganizował rząd Katalonii jako odpowiedź na decyzję Trybunału Konstytucyjnego w Madrycie, który wyciął ze statut o autonomii katalońskiej kilkanaście sprzecznych z konstytucją artykułów. Chodzi o zapisy dotyczące tożsamości Katalonii, m.in. języka katalońskiego, symboli narodowych, dlatego duma Katalończyków została tak bardzo urażona. Na czele pochodu szedł sam szef autonomicznego rządu Katalonii socjalista José Montilla. W sobotni wieczór Katalonia tak naprawdę nie tyle broniła statutu, ale domagała się niepodległości i oderwania od Hiszpanii. "Jesteśmy narodem! Chcemy decydować!" - te głos usłyszała cała Hiszpania i Europa. Wczoraj po historycznej wygranej Hiszpanii w Mundialu Carles Puyol i Xavi, Katalończycy i piłkarze FC Barcelony w triumfalnym biegu całowali katalońską flagę (senyera). Ale zostawmy Katalonię. Hiszpania odniosła przecież historyczne zwycięstwo!! Pierwszy raz wygrała Mundial. Nie zdziwiłabym się, gdyby 11 lipca ustanowiono w Hiszpanii święto narodowe. Trudno opisać to, co działo się w nocy na ulicach hiszpańskim miast. Klaksony, krzyki, śpiewy, petardy!! Wszyscy obowiązkowo w czerwonych koszulkach. Na Plaza Espanya w Barcelonie szalejące i bezkresne morze kibiców przed wielkim telebimem, który zainstalowały władze miasta. Niestety nie obyło się bez interwencji policji i strażaków.

Przyznam, że przed tym finałem byłam trochę rozdarta, bo zawsze byłam fanką holenderskiego futbolu. Zawsze, czyli od czasów, kiedy zaczęłam oglądać mecze, czyli od Mundialu Italia 1990. Tak więc wczoraj spokojnie czekałam na rozwój sytuacji. No ale mecz był taki, że ten spokój trudno było długo zachować!! Futbol mocny, brutalny, ale mecz świetny i dramatyczny, godny finału (na szczęście nie grali Włosi!). Znany dobrze w Polsce sędzia Webb raczej do Hiszpanii na wakacje nie powinien przyjeżdżać;) Hiszpanii należało się zwycięstwo, bo któż tak jak Hiszpanie potrafi cieszyć się i świętować! Płaczący Casillas, który kilka chwil później całuje na wizji swoją dziewczynę, przepytującą go właśnie dziennikarkę sportową, trener del Bosque w powietrzu, piękne chwile! Tymczasem na lotnisku w Madrycie właśnie wylądowali zwycięzcy. Wszystkie hiszpańskie stacje telewizyjne nadają teraz bezpośrednie relacje z przywitania mistrzów albo dyskutują o futbolu. A kataloński kanał TV 3 właśnie podkreślił, że wszystkie gole dla reprezentacji Hiszpanii zdobyli piłkarze FC Barcelony.

Woda

2010-07-10T07:58:00.000-07:00

W dzień gorącego lata kilka orzeźwiających zdjęć. W roli głównej woda i ręka Edu:) I hydrant oczywiście. W Barcelonie zbawiennych ujęć z czystą, zimną wodą jest mniej niż np. w Rzymie, ale butelki można napełnić w każdym parku i na większych ulicach. Najsłynniejsze w Barcelonie ujęcie wody to La Fuente de Canaletas (Font de Canaletes) na słynnej alei La Rambla. Fuente (katalońskie font) to zdrój (także źródło, fontanna), de Canletes, bo znajduje się na początkowym odcinku Rambli zwanej właśnie Rambla de Canaletes. A las canaletas to rynny, także kanały.

W XVI wieku w okolicy, gdzie znajduje się La Fuente de Canaletas, było źródło, którego woda wytryskiwała z małych kanałów. Nowoczesne ujęcie wody, czyli obecne źródło, powstało w XIX wieku. Mówi się, że kto pije wodę z La Fuente de Canaletas, wróci do Barcelony. Wokół źródła po meczach zawsze zbierają się fani FC Barcelony. W latach 30. XX wieku na przeciwko La Fuente de Canaletas znajdowała się redakcja dziennika sportowego La Rambla. Na drzwiach wieszano tablicę z wynikami, a kibice właśnie tutaj świętowali zwycięstwa swojej drużyny. I tak już zostało.

Zabytkowy "wodopój" na calle Porrtaferrissa, jednej z ulic prostopadłych do Rambli (po lewej stronie od Pl. Catalunya) Zdjęcie, jak widać zimowe, ale pić się chce zawsze i wszystkim;)

I jeszcze jeden, tym razem świeży, lipcowy, pieski, gorący obrazek:) Ten pies czekał w kolejce do wodopoju, był tuż za nami:)

Ujęcie wody na Paseo de Gracia:

Zdjęcie dodane niestety w takiej, a nie innej formie, bo nie chcę już tracić więcej czasu na szarpanie się z Bloggerem, który ma dzisiaj wybitnie zły dzień. PS. Gdyby ktoś wiedział, jak przenieść blog z Bloggera np. na WordPressa, to będę bardzo wdzięczna za pomoc. Dodawanie zdjęć w Bloggerze w takiej formie, jakby się chciało, jest koszmarem. Nad jednym wpisem siedzi się dwie godziny, tylko dlatego, że zdjęć nie można ustawić właściwie w poście....Pomijam już fakt, że trzeba zapłacić za powiększenie konta w Picasa Album, do którego Blogger automatycznie kopiuje zdjęcia...Na marginesie, dowiedziałam się właśnie, że mój Picasa, na którym gromadziłam zdjęcia, prawie w stu procentach wykorzystywał mi system!! Pożegnałam się więc z nim bez żalu.

Złodzieje

2010-07-05T07:32:00.000-07:00

Na szybie w sklepie w Barrio Gótico:

"Nie ma pieniędzy w kasie".

Na szybie taksówki:

"Nie ma pieniędzy, ani GPS, ani niczego. Proszę nie rozbijać szyb".

Barcelona, a zwłaszcza jej centrum i uczęszczane przez turystów szlaki, to raj dla złodziei. Mogłabym tu przytoczyć wiele historii znajomych mi osób, które zostały okradzione w stolicy Katalonii. Jedna prosta rada: uważaj!! Pilnuj swoich rzeczy jak oka w głowie!! Torebka "przy sobie", w żadnym wypadku nie zarzucona gdzieś na plecy, a w kawiarniach, restauracjach nie zwisająca na oparciu krzesła i aż prosząca się o to, żeby dosięgła ją ręka złodzieja. Plecak, torebka na biodrach albo na szyi i aparat fotograficzny to znak "jestem turystą", a co za tym idzie "dobrym łupem". W żadnym wypadku nie zostawiaj nigdzie plecaka, nawet na chwilę, nawet blisko własnej nogi, bo możesz go już więcej nie zobaczyć. Trzymaj się na baczności szczególnie na Rambli, gdzie grasuje najwięcej złodziei. Inne newralgiczne miejsca to stacje metra, a zwłaszcza Urquinaona, Jaume I, Plaza Catalunya, Sants, Arco del Triunfo, stacje pociągów: Clot, Torre Baro. Tam dziennie przetaczają się tysiące ludzi, bywa tłoczno na peronach, a co za tym idzie przy wejściu do metra i w samych wagonach, nie wspominając o ruchomych schodach. Złodzieje grasują też na plażach.
Kilka kryminalnych niestety aktualności: kilka dni temu w Konsulacie zjawiła się polska sześcioosobowa rodzina, okradziono wszystkich; Brazylijczyk na stacji metra kupował napój z automatu, portfel wsadził do dużej kieszeni spodni na udzie, moment nieuwagi i pożegnał się z portfelem i tysiącem euro... Lepiej więc nie wychodzić na miasto z większą gotówką, nie zabierać ze sobą kart.
Sytuacja sprzed kilku tygodni. Metro, stacja Liceu, Rambla, około godz. 23-24 w nocy. Peron pełen ludzi. Wchodzę do wagonu, a za mną facet w koszulce reprezentacji piłkarskiej Włoch. Facet dotyka "niewinnie" moich ramion i pcha mnie do przodu, jakby dowcipnie chciał utorować sobie drogę w zapchanym wagonie. Uśmiecha się i coś mruczy pod nosem, ale pod moim ostrym spojrzeniem wycofuje się...W tym samym czasie identyczny "zabieg" stosuje inny gość wobec innej osoby. Na szczęście zachowujemy czujność i faceci szybko przemieszczają się do innego wagonu. A teraz wyjaśnienie. Włoska koszulka to dla zmyłki, że niby on też turysta i nie trzeba się obawiać. Podczas gdy spojrzenia pasażerów kierują się na faceta i na mnie, inny gość już grzebie im w kieszeniach.
Jeśli cię okradną, protokół w komisariacie policji wystawią ci w języku katalońskim, od razu uprzedź, że chcesz w języku hiszpańskim (jeśli trzeba będzie przetłumaczyć dokument w Polsce, z językiem katalońskim będzie problem). Nowy, tymczasowy paszport można wyrobić szybko w Konsulacie, jeśli będziesz nalegać, nawet w ciągu dwóch godzin.

Rumba catalana

2010-06-30T06:41:00.000-07:00

...czyli katalońska rumba. Na początek genialna, gorąca "La rumba de Barcelona" w wykonaniu Colaboracion de Charly y Soledad. Słowa w języku katalońskim. Kataloński brzmi w piosenkach naprawdę świetnie! Posłuchajcie też innej wersji w wykonaniu Sabor de Grácia (--> czytaj więcej:)
"La rumba de Barcelona" to piosenka z gatunku rumba catalana, który w latach 50. XX wieku rozwinęła cygańska - ale mówiąca też w języku katalońskim - społeczność, mieszkająca w Barcelonie, a dokładnie w dzielnicach Grácia, Raval i Hostafrancs. Rumba catalana czerpie z flamenco, muzyki kubańskiej i rock and rolla. Niesamowite brzmienie zawdzięcza charakterystycznej grze na gitarze, takiej jaką znamy w wykonaniu Gipsy Kings, bo to też rumba catalana! A rodziny tworzące zespół mają katalońskie korzenie. Ich przodkowie w latach 30. XX wieku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, uciekli z Katalonii do Francji.
Zanim jednak na scenę wkroczyli Królewscy Cyganie, królami katalońskiej rumby byli ( i są nadal!) Antonio González Batista, znany jako El Pescaílla, Pere Pubill Calaf, znany jako Peret i Josep Maria Valentí "El Chacho", znany z duetu Los Amaya, który stworzył z bratem. Posłuchajcie, jak grają i śpiewają!

I jeszcze raz Sabor de Grácia:

Peret i jego słynna pieśń o Barcelonie "Gitana Hechicera", czyli "Cygańska czarodziejka". To oczywiście o Barcelonie!

I pełna wersja z widokiem na dzielnicę La Barceloneta:) Zaśpiewajcie razem z Peretem o Barcelonie, która jest pełna gracji, piękniejsza od słońca i ma moc:))

Ahí está esa hechicera gitana
con su poder te llenará de ilusión.
También cambiará tu vida
pues sus hechizos son buena suerta,
salud, amor y fortuna
si se lo pides con deboción.

Para el mar de amores: rumbas y flores.
Pa' subir al cielo: vente al Paralelo.
Para ahogar las penas: fuente Canaletas.
Pal que busque novio: mercao San Antonio.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
Tan llena de gracia.
Más guapa que el sol.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
romántica reina.
La que nos parió.

Es la que sueña despierta,
ama y se deja querer,
tan mujer y tan hermosa,
de ahí le viene su poder.

Ella tiene poder,
ella tiene poder,
Barcelona es poderosa,
Barcelona tiene poder.

Su Paseo de Gracia: es su poder.
Los niños que lloran: es su poder.
Su juntar palabras: es su poder.
La flor de las Ramblas: es su poder.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
Tan llena de gracia.
Más guapa que el sol.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
romántica reina.
La que nos parió.

De par en par a todos les abre su corazón,
sin excepción de raza ni de color.
Humildes trabajadores,
grandes poetas que le han cantado al amor,
Una Sagrada Familia
se ha levantado en su interior.

Para el mar de amores: rumbas y flores.
Pa' subir al cielo: vente al Paralelo.
Para ahogar las penas: fuente Canaletas.
Pal que busque novio: mercao San Antonio.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
Tan llena de gracia.
Más guapa que el sol.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
romántica reina.
La que nos parió.

Es la que sueña despierta,
ama y se deja querer,
tan mujer y tan hermosa,
de ahí le viene su poder.

Ella tiene poder,
ella tiene poder,
Barcelona es poderosa,
Barcelona tiene poder.

Su Paseo de Gracia: es su poder.
Los niños que lloran: es su poder.
Su juntar palabras: es su poder.
La flor de las Ramblas: es su poder.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
Tan llena de gracia.
Más guapa que el sol.

Gitana hechicera.
Hechicera gitana.
romántica reina.
La que nos parió.

Ella tiene poder,
ella tiene poder,
Barcelona es poderosa,
Barcelona tiene poder.

Ella tiene poder,
ella tiene poder,
Barcelona es poderosa...
Barcelona!
Barcelona!
Barcelona!

Ella tiene poder,
ella tiene poder,
Barcelona es poderosa,
Barcelona tiene poder.

Ella tiene poder,
ella tiene poder,
Barcelona es poderosa...
Barcelona!
Barcelona!
Barcelona!
Barcelona tiene poder.

A tutaj Peret opowiada o charakterystycznej dla rumby katalońskiej grze na gitarze:

Teraz romantyczna, spokojna rumba Los Amaya:

W latach 70. XX wieku "swoją" rumbę katalońską pokazał w Barcelonie pochodzący z Argentyny Xavier Patricio Pérez Álvarez, znany jako Gato Pérez.

Korzenie w rumbie katalońskiej ma też muzyka m.in. Los Manolos, Estopy (o której już pisałam), Ai Ai Ai, Muchachito Bombo Infierno.
Na koniec Manu Chao i jego energetyczna "Rumba de Barcelona" w języku katalońskim. Multikulturowy poliglota Manu Chao śpiewa o swojej ukochanej, multikulturowej i wielojęzycznej Barcelonie:) Ojciec José-Manuela Thomasa Arthur Chao pochodzi z Galicji, matka z kraju Basków, on sam urodził się i dorastał w Paryżu. W Barcelonie w Barrio Gótico założył knajpki, w których podobno przygrywa czasem na gitarze. Przypomina mi się teledysk do piosenki "Me llaman Calle", w którym śpiewa w jakiejś knajpie...Manu Chao w Barcelonie jeszcze nie widziałam, ale jak się będę częściej szwendać po dzielnicy gotyckiej, to może kiedyś na niego trafię;)) A knajpek poszukamy!

Kilka miesięcy z życia drzewa szczotkowego

2010-06-25T13:03:00.000-07:00

Zaczynamy nowy cykl: "Kilka miesięcy z życia katalońskich drzew, krzewów i kwiatów";)) Chociaż oczywiście często będą to rośliny charakterystyczne dla całej strefy śródziemnomorskiej bądź też takie, które rosną na wielu kontynentach. Ale będą też takie, które są symbolem barcelońskich ulic. Na początek callistemon speciosus, w Polsce zwany kuflikiem, w Hiszpanii to escobillón rojo, árbol del cepillo albo limpiabotellas, czyli czerwona miotła, drzewo szczotkowe bądź szczotka do czyszczenie butelek. A już byłam pewna, że to krzew eukaliptusa! W internecie znalazłam kilka zdjęć z identycznymi kwiatami i informacją, że to eukaliptus cytrynowy. Ale, jak się okazuje, wujek Google nie zawsze prawdę ci powie i czasem warto dać wolne komputerowi, wyjść z domu, iść do biblioteki i sprawdzić, co mówią książki;) Callistemon pochodzi z Australii. W polskim klimacie nie przeżyłby zimy, dlatego u nas w kraju można go hodować tylko w ogrodach, by już jesienią, przed nadejściem przymrozków, zapewnić mu schronienie w domu. W krajach o ciepłym klimacie callistemon jest przepiękną ozdobą parków i ulicznych skwerów.

Kwitnący escobillón rojo w maju:

Ale po kilku tygodniach nie ma śladu po rażących różem i czerwienią kwiatostanach. Zostają zielone pędy, a na ziemi robi się czerwono...Nie na długo. To zdjęcia, które zrobiłam dzisiaj:

Z Placu Hiszpańskiego do ...św. Jana i lata (na rowerze:)

2010-06-23T14:46:00.000-07:00

Zostajemy na plaży. Ale nie namawiam do leżenia i "nicnierobienia". Zapraszam na wycieczkę rowerową. Start: Plaça d'Espanya (po raz pierwszy w blogu piszę pełną nazwę po katalońsku, hiszpańska Plaza España:), meta: Parc del Fórum (Park Forum), który z tradycyjnym parkiem nie ma jednak nic wspólnego. Na Pl. Espanya możemy dojechać metrem i wyruszyć dopiero stąd albo dotrzeć na plac na rowerze, co nie jest żadnym problemem, bo w całym mieście są świetnie ścieżki rowerowe. Właściwie całą Barcelonę można zwiedzić na rowerze, a co za tym idzie, można przygotować tysiąc wariantów tras turystyczno-rowerowych! Dziś zaczynamy od Pl. Espanya, jednego z głównych placów w mieście i jednego z najruchliwszych miejsc w Barcelonie. Tutaj zatrzymuje się autobus jadący z lotniska i tutaj większość podróżnych przesiada się do metra. Pl. Espanya to charakterystyczne dwie wieże wzorowane na dzwonnicy św. Marka w Wenecji. Wychodząca z placu Avenida de la Reina Maria Cristina (Aleja królowej Marii Krystyny, katalońska Avinguda) prowadzi na Montjuic ze słynnymi fontannami, a dalej czeka już sto innych atrakcji:) My zostajemy na razie na placu, choć kusi nas, żeby skręcić w stronę wzgórza. Tutaj zawsze coś się dzieje, bo Pl. Espanya wraz z aleją to wielki targowy i imprezowy teren Barcelony (tzw. Feria de Barcelona). Kilka tygodni temu byliśmy tu na targach samochodowych, teraz widać, że zjechały motocykle na Dni Harley'a:) Ale my ruszamy aleją Paral-lel w stronę plaży! Zdjęcia "rowerowe":

Dojeżdżamy do Port Vell, czyli barwnego, gwarnego starego portu. Mam z tego miejsca chyba sto zdjęć:) Tymczasem tylko rzut oka.

To miejsce zawsze żyje i kipi energią, choć statki i jachty majestatycznie stoją w porcie... Muzyka na żywo, handel (patrz poprzedni post:), zakochani, turyści, miejscowi, słowem "Wszystkie Twarze Barcelony"! Świetną ilustracją panującej tu atmosfery i chyba klimatu całego miasta jest stojąca właśnie tutaj oryginalna, kolorowa rzeźba "La cabeza de Barcelona", czyli głowa Barcelony. Rzeźba ma 15 metrów wysokości. Jej autorem jest nowojorczyk Roy Lichtenstein, jeden z najbardziej znanych artystów pop-artu. "Głowa" powstawała w latach 1991-1992 , była więc gotowa na Igrzyska Olimpijskie. Jest częścią wielkiej rewolucji, którą przeszła Barcelona przed Olimpiadą. I chyba też jej obrazem. Miasto nowoczesne, kolorowe, kosmopolityczne, otwarte, tolerancyjne, wyznaczające nowe trendy...Mówi się, że Katalonia i Barcelona to nie Hiszpania. A może właśnie to miasto, jak żadne inne, w jakiś sposób ilustruje wielki tygiel kulturalny, językowy, narodowy, jakim jest Hiszpania?

Zatrzymujemy się więc przy "głowie", chwila zadumy nad fenomenem Barcelony i ruszamy w drogę wzdłuż nabrzeża! Przejedziemy wzdłuż wszystkich, siedmiu plaż w Barcelonie.

I już jesteśmy na promenadzie przy plaży. I to nie jest plaża dla nudystów:)

A można i tak...:O)))

W cieniu rajskiego drzewa. To drzewo na pierwszym planie naprawdę tak się nazywa! Zwracam uwagę na oryginalne ławko-leżaki na drugim planie;)

I docieramy do Parku Forum. A tu m.in. wielki park przygody, na pewno godny uwagi. Po drugiej stronie toalety - nie polecamy. No chyba, że już musicie;) Lepiej załatwić potrzeby wcześniej w toaletach na plażach i w porcie. Ale być może jeszcze do lipca i sierpnia, czyli czasu największego najazdu turystów, jeszcze doprowadzą je do porządku.

Potężne solary..

I widok na część Forum, tylko część, bo całość to prawie 40 hektarów. Futurystyczna, oryginalna architektura, Morze Śródziemne w tle, świetny dojazd - to wymarzone miejsce na wiosenne i letnie koncerty, które są w stanie ściągnąć pół Europy. Pod koniec maja odbywa się tu festiwal Primavera Sound, wielkie święto miłośników alternatywnego rocka i popu. Do Barcelony zjeżdżają setki artystów, kilkadziesiąt tysięcy fanów z całego kontynentu. W tym roku festiwal świętował 10. urodziny.

...i widok na nowoczesne nadmorskie osiedla i hotele.

Skręcamy w prawo na most (otwarty codziennie od godz. 7 do godz. 22.) A z mostu rozciągają się takie widoki...Ostatnie zdjęcie - kusząca perspektywa:)

Za mostem zaczyna się już inne miasto Sant Adriá de Besós. Wracamy. Kierujemy się w stronę Avenida Diagonal. To najdłuższa aleja w mieście. Na rowerze przejeżdża się ją w ponad godzinę. Możecie oczywiście po drodze odbić na jedną ze stacji metra. Możecie też połączyć plażowe tour z Gaudí tour. Skręcacie w calle Marina i dojeżdżacie do Sagrada Familia. Skręcacie w Paseo De Grácia, a tutaj czeka słynna La Pedrera i Casa Batlló. I właściwie już jesteście na Plaça Catalunya. Ruszacie Ramblą, dojeżdżacie do słynnego pomnika Kolumba i jesteście z powrotem w Port Vella! Ależ się rozpędziłam! To koło zrobiłam raczej tylko dla zobrazowania mapy Barcelony, bo byłaby to bardzo forsowna wycieczka:) Wracamy więc do wylotu alei Diagonal, tuż przy plaży. Znajduje się tu ogromne centrum handlowe Diagonal Mar. Polecamy toalety, nie polecamy zakupów. Gałka lodów - od 2, 50 euro wzwyż. Rozbój w biały dzień! A oto i Avinguda Diagonal i jej nadmorska architektura.

A my zostajemy na plaży. Zbliża się godzina 24. Za oknem od kilku godzin słychać wystrzały sztucznych ogni. Zupełnie jak w Sylwestra w Polsce, tylko więcej, dłużej i silniej, no i cieplej ;0) Noc świętojańska! Jutro, 24 czerwca, Świętego Jana (Sant Joan, hiszpański San Juan), w Katalonii jest to dzień wolny od pracy. W nocy na plaży wielka impreza. Zapłoną ogniska, będą skoki przez ogień, pokazy fajerwerków. Wszyscy jeść będą coca de Sant Joan, ciasto z kandyzowanymi owocami i orzeszkami pinii. Co to jest coca? Nic innego jak zwyczajny chleb, zwyczajne ciasto, tylko odpowiednio doprawione, ozdobione, na słodko lub na słono. Choć mówi się, że coca jest charakterystyczna dla kuchni katalońskiej, to w całej śródziemnomorskiej kuchni spotyka się wiele ciast jej podobnych, choćby włoska pizza. W Katalonii coca jest ściśle powiązana z fiestami, podczas gdy np. we Włoszech nie ma żadnych konotacji świątecznych.

Wszystkie plaże i port doczekają się oczywiście osobnego posta:)

Sztuka plażowa, handel portowy, czyli sezon już w pełni:)

2010-06-21T14:32:00.000-07:00

"Gracias, thank you, danke, merci"...Pudełko było pełne.

Prawie jak na Kubie...;) Pięknie grał.

Zwijają swoje torebkowo- wachlarzowe interesy błyskawicznie:)

To była reklama pomarańczowych soków. Trafiliśmy na nią w samą porę, kiedy już nam się skończyła woda mineralna. Gratisowe soki popijało pół plaży, rowerowych śmiałków było mniej.

Już późno, a nam się wcale nie chce spać...:O)

2010-06-20T00:59:00.000-07:00

Wczoraj wieczorem, koło godz. 22. szliśmy przez "katalońską" dzielnicę w Hospitalet de Llobregat. I co zobaczyliśmy? Jak ulica Cyprysów długa, szeroka, wyboista i kręta...Jedzą, piją, rozprawiają:)

Fiesta Mayor - wczoraj dzielnica miała swoje święto. Już późno, a im się wcale nie chce spać, sangríę będą sączyć aż po brzask...;) Ech... słynna "Cyganeria" mi się przypomina i sobie teraz słucham oryginalnej, pięknej wersji Oi mortez

Tu Katalonia, w piosence Grecja, ale zawsze, gdy widzę, jak nocą świętuje i smakuje życie europejskie, śródziemnomorskie południe, słyszę tę melodię...

Przy jednym ze stolików siedziała młodzież. Z naszyjnikami z kwiatów, w kolorowych przepaskach na biodrach...Sztuczne ognie śmigają nam nad głowami. Noc świętojańska tuż, tuż...

Gazpacho

2010-06-18T13:52:00.000-07:00

...słowo się rzekło (w poprzednim poście:) Szlagier hiszpańskiej kuchni. Mówi się, że to zupa, ale my pijemy gazpacho w kubkach jako pyszny, pożywny napój:) I zagryzamy chlebem. Od kiedy mamy mikser, robimy gazpacho codziennie na kolację. Przepis jest bardzo prosty. Podaję dzisiejsze proporcje: sześć pomidorów (podłużnych), jeden zielony ogórek, jedna zielona papryka, pół cebuli, jeden ząbek czosnku (wczoraj daliśmy trzy! ale paliło!:), trochę bułki, 3-4 łyżki octu winnego i oliwy z oliwek, szczypta soli. Przed zmiksowaniem dodać wody. Przed zjedzeniem schłodzić w lodówce. Smacznego życzę, popijając przed snem gazpacho:) Można też oczywiście kupić gotowe gazpacho, ale po co truć się konserwantami, barwnikami i zagęszczaczami. Dobranoc. Buenas noches hasta mañana, los lunis y los niños nos vamos a la cama...

Jak Hiszpania ze Szwajcarią pierwszy raz w historii przegrała

2010-06-16T14:25:00.000-07:00

"Nie będziemy myśleć o kryzysie. Będziemy liczyć bramki", mówili. W Walencji zrobili paellę olbrzyma, dla tysiąca osób. Uczniowie dziś na swoje szkolne dresy założyli koszulki reprezentacji, nauczyciele przy tablicach też w czerwonych T-shirtach. O czwartej po południu ulice opustoszały. Pracownicy rozsiedli się wygodnie przed telewizorami w swoich firmach (tacy dobrzy szefowie!). Ja przed telewizorem z gramatyką hiszpańską, Edu z pestkami dyni, sąsiad z nogami w górze na balkonie.

Po meczu pisaliśmy i czytaliśmy komentarze na stronie La Vanguardii. Był wśród nich i taki: "Hahahaha Visca Catalunya Lliure!!! Gràcies Suïssa!!" - "Niech żyje wolna Katalonia!!! Dziękujemy Szwajcarii!!". Ale przecież w reprezentacji Hiszpanii gra ośmiu piłkarzy FC Barcelony, prawie wszyscy rodowici Katalończycy. Ale z drugiej strony Katalonia ma własną reprezentację piłki nożnej! I to trenowaną od zeszłego roku przez Johana Cruyffa!!

Takie stanowisko nie powinno dziwić. Holender lata przecież grał w FC Barcelonie, a potem lata ją trenował. Sam z rodziną mieszka też oczywiście w Barcelonie. Ale ciekawe gdzie? Hmm, trzeba to zbadać:)

Selecció catalana de futbol nie jest zrzeszona w FIFA ani UEFA, rozgrywa tylko towarzyskie mecze. Ale uczestniczy w zawodach oficjalnych organizowanych przez Hiszpańską Federację Piłki Nożnej.

Wróćmy tego, co działo się po meczu, bo do meczu nie ma co wracać. Wyszliśmy na zakupy. Na ulice wróciło życie. Na placu pod ratuszem znowu śmigały piłki. I aż dziw, że żadna nie trafia w okna. Znaleźliśmy nową, ogromną księgarnię. Przepadliśmy w niej na godzinę. I co znaleźliśmy??? Kalendarze Moleskine!! Pamiętacie, jak dwa miesiące temu bez skutku szukałam kalendarza?:) A tutaj kieszonkowy kalendarz plus notatnik! Jakby na nas czekał, bo wyobraźcie sobie, że dni zaczyna odliczać właśnie od czerwca tego roku! I tak liczy przez 18 miesięcy do końca 2011:) I to wszystko za 10 euro! No, może nie jest to edycja limitowana w skórzanej okładce, ale po co mi taki luksus:) Na co jeszcze mieliśmy ochotę? Diccionario de la lengua española de la Real Academia Española - Słownik języka hiszpańskiego Królewskiej Akademii Hiszpańskiej, czyli najwyższego autorytetu w kwestii języka hiszpańskiego (fot. Wikipedia). 50 euro! Taaaa, tyle że to tylko dwa tomy tyle kosztują...Ale od czego mamy internet: http://www.rae.es/rae.html

Kupiliśmy też w końcu mikser! Sezon na gazpacho mogliśmy więc dziś rozpocząć!

Z ziemi śląskiej do katalońskiej, czyli rzecz o autonomii i języku

2010-06-14T23:47:00.000-07:00

"Nie przymierzając dziołszko... uczta się tam autonomii:)" pisała mi na GaduGadu Żabka kilka miesięcy temu. Gdzie mam się uczyć? Oczywiście w Katalonii!! I po tych słowach cytat Żabka mi wkleja: "Dr Małgorzata Myśliwiec, politolog z Uniwersytetu Śląskiego, która wzięła udział w dyskusji promującej książkę, jest zdania, że zjawiska zachodzące w województwie śląskim są podobne do procesów, jakie kiedyś miały miejsce w hiszpańskiej Katalonii. Warto dodać, że właśnie w katalońską autonomię są dziś zapatrzeni śląscy regionaliści. Zdaniem dr Myśliwiec, w przypadku Katalończyków dla celów autonomii udało się wykorzystać przełom demokratyczny lat 70. po śmierci generała Franco. To wtedy uzyskali większość praw" - pisze Dziennik Zachodni.
O jakiej książce mowa? "Po co Ślązakom potrzebny jest naród? Niebezpieczne związki między autonomią a nacjonalizmem" autorstwa dr Elżbiety Sekuły ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej z Warszawy. W grudniu zeszłego roku organizacje pozarządowe zorganizowały w Katalonii referendum, w którym postawiono pytanie: czy zgadzasz się, aby Katalonia stała się niezależnym państwem? Przy 30-procentowej frekwencji prawie 95 proc. Katalończyków odpowiedziało na pytanie "tak" (referendum nie było wiążące politycznie). Kilka dni później Michał Smolorz napisał w DZ felieton pod znamiennym tytułem Nasza śląska Katalonia Przeczytajcie. Dodam jeszcze tylko, gwoli porządku, że Katalonia obok Kraju Basków, posiada najszerszą autonomię ze wszystkich wspólnot autonomicznych Hiszpanii. Stąd wzajemna sympatia i szacunek, jakimi darzą się Baskowie i Katalończycy. Katalonią rządzi Generalitat, w skład którego wchodzi parlament, prezydent, prezydent, rząd, trybunał sprawiedliwości. Tutaj odsyłam do strony internetowej http://www.gencat.cat/ W Statucie Wspólnoty Autonomicznej Katalonii z 2006 roku znalazł się zapis uznający Katalończyków za naród.

Dla mnie, jako przybysza z obcego kraju, autonomia katalońska ma jeden najbardziej namacalny i praktyczny wyraz: język. Jakie reakcje wzbudza we mnie z tego punktu widzenia? Podziwiam, zazdroszczę i się złoszczę.

Dlaczego podziwiam i zazdroszczę? Jasna sprawa. Dlaczego się złoszczę? Bo uczyłam się hiszpańskiego, uczę się hiszpańskiego i chcę się uczyć hiszpańskiego, a nie katalońskiego. Dlaczego więc wybrałam się do Katalonii, a nie do Kastylii na przykład? To Katalonia wybrała mnie, a nie ja ją:) Po prostu tutaj od 10 lat mieszka Edu. Przed wyjazdem o katalońskim nie myślałam w ogóle, po prostu go zignorowałam. Wiedziałam, że po hiszpańsku się dogadam. No i owszem dogadam się. Ale tylko tyle. Kto wiąże swoją przyszłość z tym regionem, kto chce zdobyć tutaj wykształcenie i dobrą pracę, katalońskiego nauczyć się musi. Ja dziś twierdzę, że Katalonia to dla mnie tylko przystanek, dlatego języka katalońskiego się nie uczę. Czas i energię inwestuję w naukę hiszpańskiego.

Muszę przyznać, że w miarę upływu czasu moja "antykatalońskość" zmalała na rzecz podziwu i zazdrości, oczywiście pozytywnej zazdrości:) Zaznaczam, że powód mojego "anty" jest jeden: język. Ale nie sam język jako taki, tylko to, co poprzez catalá mówi nam Katalonia: bez znajomości naszego języka będziesz tu zawsze kulał, zapomnij o dobrej pracy czy o karierze. Spotkałam się już z ogłoszeniami, w którym kataloński wymagany był od sprzątaczki. Toż to zwykła złośliwość i kłoda rzucana pod nogi! Z drugiej strony, o czym już pisałam, dajemy ci możliwość darmowej nauki naszego języka! Nie chcesz? Trudno.

Po przyjeździe do Katalonii denerwowałam się strasznie: "przecież tu tylu turystów! uczą się ludzie przed wyjazdem hiszpańskiego, a tutaj na każdym kroku katalońskie napisy!!". Teraz wściekam się zdecydowanie rzadziej. Po pierwsze, po kilku miesiącach człowiek zaczyna rozumieć katalońskie napisy (choć żal, że kiedy uczysz się hiszpańskiego, powszechnie nie otacza cię hiszpański...). Po drugie, człowiek po prostu zaczyna rozumieć, co się wokół niego dzieje i dlaczego...Tak naprawdę porządnie wkurzyłam się dwa razy. Raz w Urzędzie Pracy, w którym oferty wywieszone są tylko w języku katalońskim, a na sali 80 proc. emigrantów, z których założę się, może jeden procent mówi w catalá... Drugi raz zdenerwowałam się w Escuela del Trabajo w Barcelonie (l'Escola del Treball de Barcelona). Szkoła zacna, z tradycjami, darmowa, na rocznym kursie można w niej zdobyć tzw. grado superior, który daje przepustkę na studia bez egzaminu, oczywiście na pokrewne kierunki. A można tu kształcić się np. w dziedzinie administracji, grafiki czy systemów telekomunikacyjnych i informatycznych. Poszliśmy na dzień otwarty. I co? I oczywiście siedziałam jak na tureckim kazaniu, bo prezentacja po katalońsku. Potem grono pedagogiczne oprowadzało nas po salach, świetnie wyposażonych warsztatach, objaśniało, opowiadało, tylko znowu po katalońsku. Zajęcia, jak we wszystkich tutejszych szkołach, też odbywają się po katalońsku. Więc nie mam tam czego szukać...To adres strony internetowej szkoły http://www.escoladeltreball.org/. Na szczęście, jak większość stron katalońskich instytucji, dostępna jest też w castellano, czyli w języku hiszpańskim. (kastylijskim). W Statucie Autonomii Katalońskiej z 1979 roku mowa jest o hiszpańskim i katalońskim jako językach oficjalnych wspólnoty. Językiem urzędowym jest natomiast kataloński. Jak sytuacja wygląda w praktyce? Wszędzie dogadamy się po hiszpańsku. Czy to w sklepie, czy w urzędzie. Jeśli po tzw. drugiej stronie siedzi Katalończyk, to gdy zaczniemy mówić po hiszpańsku, to on oczywiście nie będzie nam na złość mówić po katalońsku:) W większości urzędów napisy są tylko w j. katalońskim, ale zdarzają się też w dwóch językach. Nazwy ulic w języku katalońskim. Informacje w metrze, podobnie jak info w miejscach turystycznych, w trzech językach: katalońskim, hiszpańskim i angielskim. Ale już kolejne nazwy stacji w metrze i info o przesiadkach usłyszymy tylko w katalońskim. Książki w bibliotekach wypożyczymy zarówno w języku hiszpańskim, jak i katalońskim, przy czym nie ma wyraźnego podziału, literatura jest wymieszana. Ale już e-maila z informacją, że za trzy dni muszę zwrócić książki, dostaje tylko w języku katalońskim. Podobnie jest z wszelkimi informacjami, które dostaje z różnych orgnizacji i instytucji, z którymi miałam po drodze do czynienia:) Kilka tygodni temu zapisałam się na darmowy internetowy kurs grafiki komputerowej orgnizowany przez Wydział Pracy Generalitat de Catalunya. Dostałam już info potwierdzające. W dwóch językach!! Hurra! Więc jest szansa, że kurs też będzie dwujęzyczny:)

Msze w kościołach, jak już wspominałam w innym poście, są też w dwóch językach. Ale są wyjątki, np. parafia Sant Pau del Camp, o której jeszcze napiszę. Kościół w emigranckiej dzielnicy Barcelony Raval, a msza tylko po katalońsku. Wspomniałam o sklepach. Najprościej byłoby powiedzieć: jaki właściciel, taki język. Owszem, język, w którym się dogadamy. Szyldy w zdecydowanej większości w catalá, ale to akurat żadem problem, bo przecież widzimy, czy to piekarnia czy meblowy;) Z napisami bywa różnie. Niektórzy, choć nie Katalończycy, piszą nazwy towarów po katalońsku, bo np. ich sklep znajduje się w dzielnicy, w której mieszkają głównie Katalończycy. Tak jest na przykład w warzywniaku, w którym robimy zakupy. Napisy mamy w języku katalońskim, a że dziwnych warzyw i owoców jest tu pod dostatkiem, czasem nie wiem, co kupuję:) Przy kasach stoją latynoski, więc rozmawiamy po hiszpańsku. W "naszej piekarni"(katalońskiej!) sprzedaje kilka pań. Najczęściej trafiamy na starszą i przemiłą Katalonkę, która wprawdzie wita się z nami hiszpańskimi słowami "hola, guapos", ale potem przechodzi na swój narodowy język. O chleb grzecznie prosi więc Edu, a ja się uśmiecham i na pożegnanie rzucam katalońskie "adéu", które wszędzie jest mile widziane. Często jest to jedyne słowo w catalá, jakie znają przybysze z innych krajów i innych regionów Hiszpanii:) Ja kupuję w tej samej piekrani chleb z rana, kiedy sprzedają inne panie, nie tak bardzo przywiązane do swojego języka. Sprzedawczynie co minutę płynnie przechodzą z hiszpańskiego na kataloński, z katalońskiego na hiszpański w zależności od tego, w jakim języku zaczyna klient. Cały czas piszę o Barcelonie i okolicy, gdzie mamy mieszkankę ludów z całego świata, co oznacza, że tolerancja językowa jest tutaj bardzo duża. W samej Barcelonie jest najmnijeszy odsetek mówiących w catalá. Jeśli jednak z turystycznych regionów Costa Brava i Costa Dorada powędrujemy w głąb lądu, z a kosmopolitycznej stolicy przeniesiemy się do małych miasteczek, może okazać się, że znajdujemy się w innym, już czysto katalońskim świecie:)

Przeczytałam niedawno w jednej z lokalnych gazet, że języka katalońskiego używa się głównie w pracy i kontaktach służbowych, a kastylijskiego wśród przyjaciół i w kontaktach towarzyskich. Sama na ulicach czy w metrze częściej słyszę hiszpański, ale tu znowu specyfika miejsca dochodzi do głosu. Języka katalońskiego częściej używają ludzie strasi. Kilka dni temu w metrze usłyszałam, jak młoda dziewczyna rozmawia przez komórkę w catalá. To rzadki widok. Jak opowiadał mi siostra Edu, w szkole na lekcjach można mówić tylko w języku katalońskim (do tego stopnia, że jest się upominanym), ale na przerwach i po szkole młodzież przechodzi na hiszpański (w szkole uczą się zarówno katalońskiego, jak i kastylijskiego w porówywalnej liczbie godzin). Z drugiej strony w mojej "katalońskiej" dzielnicy dość często słyszę, jak mamy mówią do swoich małych dzieci w catalá.

Czy kataloński jest trudny? Pytam hiszpańskojęzycznego Edu. Mówi, że nie. Kataloński wiele słów ma podobnych do języka hiszpańskiego, także do francuskiego i trochę do włoskiego, ale brzmi zupełnie inaczej. Chyba dlatego, nie ucząc się katalońskiego w ogóle, jestem w stanie zrozumieć cokolwiek z tego, co przeczytam. Ale nie jestem w stanie zrozumieć tego, co usłyszę, no może co piąte albo dziesiąte słowo, które jest podobne do hiszpańskiego. Nie rozumiem więc katalońskiego, ale już lepiej rozumiem Katalończyków...

Katalońska pogoda jak kataloński temperament

2010-06-11T10:05:00.000-07:00

Pogodowa, letnia, świeża wiadomość. Spacerowanie po Barcelonie bez koszuli czy też w samym kostiumie kąpielowym może nas kosztować 120 euro. Nowy przepis obowiązuje w mieście od wczoraj. W ramach kampanii "Ubierać się dobrze" ("Vestir bé") w miejscach publicznych, takich jak np. stacje metra, autobusy, biblioteki, a nawet w niektórych hotelach i restauracjach, pojawiły się takie oto znaczki:

Tymczasem w północnej Hiszpanii powodzie. W ciągu 12 godzin w Asturii, Galicji i Kantabrii spadło około 40 litrów wody na metr kwadratowy, a fale sięgały dziś pięciu metrów.

A u mnie za oknem po porannym deszczu przejaśniło się i mamy rześkie 21 stopni. Jak podaje yahoo.es. w Barcelonie padać ma cały przyszły tydzień. A w Katowicach od kilku dni żar z nieba i ponad 30! Ale, jak słyszałam w radiu, w przyszłym tygodniu na Śląsku spadek temperatury o 10 stopni i znowu ma lać. W Katalonii nie ma takich drastycznych zmian pogody typu: dziś 34 stopnie i słońce, a za chwilę ciemne chmury i grzmoty na niebie, a za dwa dni 20 stopni i ulewa, itd. Katalońska aura wydaje się jak najbardziej odpowiadać katalońskiemu, zrównoważonemu temperamentowi. Burze są tu niezwykłą rzadkością. Nie ma niszczycielskich ulew. Temperatura, stopień po stopniu, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu, powoli, ale sukcesywnie pnie się ku górze. Raczej w kwietniu nie traficie tu na niespodziewane, letnie upały, a miesiąc później na nagły atak zimna. Pamiętam taki polski maj ze śniegiem...Ci, którzy boją się bardzo wysokich temperatur, nie muszą specjalnie z tego powodu wybierać się do Katalonii poza sezonem. Może się na przykład zdarzyć, że trafią na deszczowy, kwietniowy tydzień i urlop z głowy. Przed przyjazdem do Barcelony w sierpniu zeszłego roku i opowieściach znajomych, że w lecie to tu nie ma życia i najlepiej przyjechać w październiku, bałam się, że uderzenie gorącego powietrza powali mnie, tak jak dwa lata temu w Rzymie. W sierpniowym Rzymie, w środku dnia, w centrum miasta, jest piekło. Zresztą nie tylko w Rzymie, podobnie było na północy, w Wenecji czy Padwie. Tymczasem w Barcelonie upały owszem, może i były, ale ten zbawienny wiatr od morza...! Choć pot z czoła w samo południe się leje...cudów nie ma! Dlaczego piszę o upałach, że "chyba były"? Bo tutaj ludzie nie zwykli wieszać termometrów w oknach. W Polsce dzień zaczynałam od spojrzenia na termometr, tutaj nie zauważam już jego braku (podobnie jak nie zauważam braku wielu innych "niezbędnych" rzeczy:). Ciekawscy mogą spojrzeć na uliczne "termometro-zegary", ale nie należy im za bardzo ufać. Zdarza się, że na jednej ulicy pokazują 15 stopni, a kilka ulic dalej 25. Wiele z nich do tej pory pokazuje zimowy czas:) A ile stopni pokazuje ten słynny, wielki termometr na Avinguda del Portal de l'Angel w Barcelonie (tuż przy Pl. Catalunya)? Muszę przyjrzeć się mu dokładnie:) Wracając do katalońskiego lata, Barcelonę da się zwiedzać w lecie, w środku dnia. Oczywiście z podstawowym ekwipunkiem: woda i wachlarz. Zbawienny w upale wiatr niestety daje porządnie w kość zimą i wczesną wiosną. Jak zdradliwe jest katalońskie słońce, przekonałam się niestety na własnej skórze. Raz właśnie zimą, kiedy wychodziłam z domu w cienkiej kurtce. Drugi raz w zeszłym tygodniu, kiedy wyszłam z domu bez kremu z filtrem na twarzy. Niebo było zachmurzone, ale okazało się, że wyglądające co jakiś czas zza chmur słońce przy 24 stopniach spieka już silnie. Na Montjuic, i to nie na samym szczycie niewysokiego przecież wzgórza, spacerowaliśmy może godzinę. Wieczorem miałam czerwony jak burak nos i spieczony środek czoła, czyli miejsca newralgiczne, których nie zakryła moja czupryna ani wielkie bryle przeciwsłoneczne. Na szczęście następnego dnia poparzenie zniknęło. Ale to oznacza tylko tyle, że idzie lato. Wiatry coraz cieplejsze nad Katalonią wieją, noce niewiele chłodniejsze od dni (17 stopni), a dni jakby kończyć się nie chciały...

Nowy terminal, nowe loty, nowe metro

2010-06-09T08:24:00.000-07:00

Don Carlos już urzęduje w Ekwadorze. Jak pamiętacie, w zeszłą sobotę, po siedmiu latach spędzonych na katalońskiej ziemi, z Barcelony poleciał do Bogoty, a stamtąd do Guayaquil (15 godzin lotu). Pojechałam na lotnisko w El Prat de Llobregat z wielkimi nadziejami, że pierwszy raz w życiu zobaczę samolot startujący do Ameryki Południowej. I co? I figa z makiem!! Na lotnisku nie ma tarasu widokowego. I to na żadnym w terminali! Pytałam trzy osoby, bo nie dowierzałam, ale w końcu w Informacji nie kłamią. To w moich Katowicach Pyrzowicach przez ogromną szybę ogląda się, jak rodzina do samolotu wsiada pod samiuśkim nosem!!! Oczywiście jeśli samolot nie stoi dalej i rodzina nie dojeżdża do niego autobusem. Ale i tak wtedy widać start!! A podczas oczekiwania na odlot można sobie godzinę machać przez szybę, bo poczekalnia dla odlatujących znajduje się pod tarasem widokowym. A w Barcelonie widać tak niewiele... Względy bezpieczeństwa?

Odlatujących z pierwszego terminala T1 (przyloty i odloty międzynarodowe plus linie zagraniczne) można zobaczyć tylko przez taką szybę, gdy idą do poczekalni tuż po odprawie osobistej. Z daleka płyta lotniska, ale niewiele widać.

W terminalu T2, który obsługuje połączenia z krajów Unii Europejskiej i hiszpańskie linie, trzeba się "ostatecznie" pożegnać też przez odprawą osobistą, bo potem już nawet takiego punktu widokowego z szybą nie ma.

Kilka informacji praktycznych i porządkujących. Po pierwsze lotnisko El Prat ma dwa terminale, a nie trzy, jak przeczytałam w moim słynnym przewodniku za 70 zł prawie i w paru miejscach w sieci. I na pewno nie jest tak, że owe trzy terminale są ze sobą połączone, jak to graficznie przedstawiają w owym przewodniku. To, co widać na zdjęciu (czyli te słynne cztery trójkąty), to jedynie plan drugiego terminala, który składa się z trzech budynków T2A, T2B i T2C. Tutaj załączam foto z hiszpańskiej Wikipedii.

Terminal T1 jest większy, ma 550 tys. metrów kw. Otwarto go prawie dokładnie rok temu, bo 17 czerwca 2009 roku.
Jak dostać się na lotnisko? Autobusem, m.in. linią L 46 (stacja Espanya) i N 17 (stacja Catalunya). Ze stacji Catalunya kursują też specjalne linie Aerobús A1 i A2. Bilety: w jedną stronę 4-5 euro, w dwie strony 7-8 euro. Można też dojechać pociągiem Renfe: linia R2 przez Paseo de Gracia i Barcelona Sants. Stacja znajduje się przy terminalu T2. Na terminal T1 dowozi nas bezpłatny autobus. Bezpośredni pociąg kursuje też z Estación de Francia. Dojazd na lotnisko z centrum Barcelony zajmuje ok. 15 - 20 min.
Wszystkie szczegółowe informacje o lotnisku, dojeździe, lotach, parkingach itp. znajdują się na stronie AENA, czyli Aeropuertos Españoles y Navegación Aérea:

http://www.aena.es/csee/Satellite?pagename=subHome&Language=ES_ES&c=Page&SiteName=BCN&cid=1045569607459

Na http://www.aena.es/ znajdziecie też dokładne informacje o wszystkich lotniskach w Hiszpanii.
Z nowości, od 1 września do Barcelony będzie latał Ryanair. Prawdopodobnie od 2012 roku na lotnisko będzie można też dojechać metrem. Właśnie trwa budowa nowej linii L9. (pomarańczowej). To najważniejsza obecnie inwestycja publiczna w Katalonii, a nowa linia ma być najdłuższą linią metra w całej Europie (47,8 km i 52 stacje). Sześć stacji metra już jest w użytku. Linia przebiegać będzie przez Barcelonę, Santa Coloma de Gramenet, Badalonę, Hospitalet de Llobreagt i El Prat de Llobregat. Powstaje też linia L10, która na przeważającym odcinku będzie przebiegać równolegle do L9. Ale cały projekt znany jest pod hasłem "linia 9". Linia 9 jest pierwszą, w pełni zautomatyzowaną linią metra w Hiszpanii. Cała inwestycja ma być zrealizowana do 2014 roku. Hmmm, właściwie, to info o nowej linii metra i nowych lotach powinno znaleźć się w pierwszych linijkach tego tekstu... Ale przecież nie piszę artykułu do gazety:) Nie wiedziałam, rozpoczynając od don Carlosa, że niespodziewanie skręcę w kierunku metra:))

Procesja odwołana, zatańczą osioł i byk

2010-06-07T12:32:00.000-07:00

Dziwna sprawa. Procesja odwołana. Przyczyna: pogoda. Tylko że wczoraj deszcz padał do południa, a potem zaświeciło słońce. Procesja miała ruszyć o 19.30. Po mszy na plac katedralny wyszły znane nam już giganty, smoki, byki, stwory wszelakie, castellers kilka zamków zbudowali, kobiety z obręczami z kwiatów piękne zatańczyły, bębny i ludowe gralles zagrały, strzelcy salwy w niebo oddali, tylko prawdziwej procesji na Corpus Christi nie było. Dziwne. Jak stwierdził pół żartem, pół serio Edu, mieliśmy pogańską procesję;) Nie przypominam sobie, żeby w mojej, katowickiej parafii z powodu złej pogody odwołano jakieś uroczystości. Jak pada, to ludzie idą albo stoją pod parasolami. Nie wiem, jaki kataklizm pogodowy musiałby się wydarzyć, żeby ksiądz ogłosił, że zaplanowanej procesji na Boże Ciało nie będzie. Tutaj z ambony nikt nic nie ogłaszał. Kiedy na schodach przed katedrą zaczęli rozbierać scenę, na której stały żywe wieże, ludzie na placu, turyści i miejscowi, zaczęli się kręcić, rozglądać i pytać "no i co dalej?". Wszyscy ruszyli z tym pytaniem do strażników, bo katedra w Barcelonie to jedyny kościół w mieście, przed którą stoją strażnicy. Kiedyś nawet zbierali na ofiarę podczas mszy! Wspominałam już o tym, że przed wejściem trzeba im powiedzieć, czy idziemy na mszę, na koncert, czy chcemy zwiedzać. Więc strażnicy niestrudzenie informowali, że procesja odwołana z powodu pogody i wnosili oczu ku niebu, na którym świeciło słońce.

Mamy zwierzyniec. Najpierw wyszedł lew, potem osioł, symbol Katalonii. Ale nie zabrakło też byka, symbolu Hiszpanii. Wszystkie zwierzęta przystrojone kwiatami, jak na Boże Ciało przystało.

Był też smok, żółw i ryba, przed którą uciekaliśmy, bo w paszczy miała sikawkę.

Tańczyły katalońskie giganty i tzw. cap gros (cabeza gorda, cabezudos), czyli grube głowy. Tutaj cabezudo w tradycyjnym, katalońskim stroju (no, z wyjątkiem butów:)

Wejściu każdej figury towarzyszyła muzyka i znane nam już instrumenty. Doszły dudy.

I taniec, który podobał mi się najbardziej, bo widziałam go po raz pierwszy:) Giganty, smoki, wystrzały...wszystko już było i jest na każdej katalońskiej fieście. Kobiety i dziewczynki mają na głowach tradycyjne katalońskie dziane, wełniane czapki o workowatym kształcie.

Wygodne espadryle, z których słynie Katalonia. Mieli je wszyscy występujący. W espadrylach, jak już kiedyś wspominałam, tańczy się sardanę.

Castellers tym razem zbudowali inne wieże od tych, które widziałam do tej pory. Nie było typowej bazy. Podstawę wieży tworzyli klęczący budowniczy.

Po tym przedstawieniu skierowaliśmy się w kierunku stacji metra Liceu na Rambli. Po d kościołem Santa Maria del Pi śmieszny człowiek z pomarańczowym fraku zabawiał zgromadzoną publiczność. Biegał, zagadywał, brał pod rękę zaskoczonych przechodniów, a na koniec przespacerował się z kapeluszem i ogłosił 5-minutową przerwę. Dzielnica gotycka w Barcelonie! Na każdym placu, na który prowadzi plątanina ściśniętych ulic, coś się dzieje. Ktoś na czymś gra, ktoś się wygłupia albo akurat instaluje się ekipa filmowa.

W poszukiwaniu tańczącego jajka, czyli Boże Ciało w Barcelonie

2010-06-04T03:54:00.000-07:00

Tańczące jajko albo ulice pokryte dywanami z kwiatów? To pierwsze w Barcelonie, to drugie w Sitges. To drugie kojarzy się nam z Bożym Ciałem, a to pierwsze? Jajko w Boże Ciało? W dodatku tańczące? Ostatecznie po południu w Boże Ciało w poszukiwaniu tańczącego jajka wybraliśmy się do centrum Barcelony. Wczoraj jeszcze nie wiedziałam, że także w Sitges w jednym miejscu słynne jajko oglądać można:)

Obchody Corpus Christi w Hiszpanii wyglądają różnie, w zależności od regionu, miasta. W niektórych miejscowościach świętuje się, podobnie jak w Polsce, w czwartek, a w niektórych szczyt uroczystości przypada na niedzielę, tak jest np. w Barcelonie. Czwartek w Katalonii jest dniem pracującym. Skąd te różnice czasowe? W 1991 roku Boże Ciało w Hiszpanii oficjalnie przeniesiono na niedzielę, ale nie wszystkim taka zmiana się spodobała.

6 czerwca, po uroczystej mszy, spod katedry w Barcelonie o godz. 19.45 ruszy wielka procesja, do której i my chcemy się przyłączyć:) Choć kusi mnie też, żeby wybrać się do Sitges i zobaczyć te słynne dywany, bo innych fiest, których na pewno jest ze sto, już nawet nie chcę szukać, żeby się jeszcze bardziej nie stresować tym, że nie mogę być wszędzie, nie mogę zobaczyć i opisać wszystkiego;) Ale im większy wybór, tym trudniej się zdecydować, zatem dobrze jest jak jest!! Mamy więc jedno małe jajko w krużgankach katedralnych, a wokół krat ogrodu setki turystów z aparatami fotograficznymi wycelowanymi w to małe, skaczące w fontannie cudo...

Tańczące jajko, po katalońsku "l'ou com balla" (po hiszpańsku el huevo como baila), to od XVI wieku nieodzowny element obchodów Bożego Ciała w Barcelonie. Wydmuszki z jajek umieszcza się w ogrodach, w patiach, kościelnych krużgankach. Trzeba osadzić je na wodotrysku w taki sposób, żeby skorupka się obracała, ale nie spadła. Fontanny dekoruje się kwiatami i owocami. Dlaczego jajko na Boże Ciało? Po pierwsze taniec jajka tłumaczy się jako wywyższenie Eucharystii, po drugie można się w nim doszukać eksplozji płodności w pełni wiosny:)

W Barcelonie, poza krużgankami katedry, tańczące jajka można oglądać w 9 miejscach (w godz. 10-20), m.in. w Museo Frederic Marès, Casa del Arcediano, w kościele Santa Anna, a poza Barceloną we wspomnianym już Sitges (Palau Maricel) i w Tarragonie (katedra). Choć być może Katalończycy takimi wydmuszkami zdobią też swoje ogrody...Nie widziałam, bo wokół mnie nie ma prywatnych ogrodów z fontannami, ale w takich willach w Sitges...:)) Przy okazji, w małym, katalońskim Sitges odbywa się właśnie spotkanie Klubu Bildelberg, międzynarodowego, nieformalnego stowarzyszenia wielkich tego świata. Cóż więcej pisać o Sitges...:) Jest piękne, ekskluzywne, drogie i kosmopolityczne. I słynie z burzliwego życia nocnego. Tego ostatniego nie sprawdzałam i nie mam zamiaru sprawdzać. A o tym, co widziałam i sprawdziłam, jeszcze napiszę:)

Wróćmy do Barcelony. Jajka instaluje się na fontannach już w czwartek, ale to dopiero początek tzw. festiwalu Bożego Ciała, który kończy się w niedzielę wielką procesją. Podczas tych czterech dni zorganizowane są drzwi otwarte w muzeach, pałacach, klasztorach: w Palacio Centelles, Palacio de Capitanía, Real Academia de las Buenas Letras, Museo de Historia de Barcelona, Archivo de la Corona de Aragón- Palaciou del Lugarteniente, Ateneo Barcelonés, Casa de los Entremeses, Monasterio de Pedralbes. W niektórych z nich można przy okazji zobaczyć tańczące jajka.

Do opisania została druga część naszej "wyprawy po jajko", część - powiedzmy że - komercyjna:) O tym, gdzie w Barcelonie można wypić najlepszą horchatę, gdzie w starym porcie zjeść najtańszą kanapkę, a gdzie w dzielnicy gotyckiej kupić naszyjnik z karaluchów, przeczytacie już wkrótce:)

Ilegales w Razzmatazz

2010-05-31T14:21:00.000-07:00

Jorge Martínez, Alejandro Blanco, Jaime Beláustegui, czyli Ilegales!! Jedna z najlepszych hiszpańskich grup rockowych (w Hiszpanii mówią zawsze rock and roll:). Grają od ponad 30 lat, pochodzą z Asturii. W sobotę byłam na ich koncercie w Sala Razzmatazz, kultowym klubie Barcelony, jednej z największych dyskotek w mieście, wychwalanej na wielu forach internetowych. Koncert zaczyna się o 21. Bilety - 20 euro. Jedziemy z Edu metrem - linia numer 1, stacja Marina (trzecia stacja z Plaza Catalunya).

Przemysłowa część dzielnicy Poble Nou, kilka ulica dalej jest już plaża.

Umówiliśmy się na miejscu z bratem i siostrą Edu. Na calle Pamplona i na przyległych ulicach w każdej bramie klub albo jakaś knajpa i oczywiście morze czarnych koszulek. A hałas taki, że nie słyszy się dźwięku komórki. Są!! Udało nam się odnaleźć chyba po pół godzinie! Arturo na szczęście w niebieskim T-shircie. Około godziny 20. pełne są wszystkie bary w okolicy. Poszliśmy i my zjeść kanapkę z hamburgerem i napić się piwa i soku:) Na marginesie, hiszpańska kanapka to nie polska kanapka, to prawdziwa "kanapa"!!! Ale o tym w innym poście:)

Zapraszamy do Razzmatazz.

Klub ma pięć sal i łącznie ponad 4 tys. metrów kwadratowych. Sale nr 2 (The Loft) i 3 (Lolita) mieszczą się na ulicy Pamplona 88 (wejście na zdjęciu) . Pozostałe sale - Razz Club, Rex Room i Pop Bar - na pobliskiej calle Almogávers 122. Dokładne info o klubie i co gdzie się gra na stronie internetowej: http://www.salarazzmatazz.com/. Ale od razu zaznaczam, że nie ma tu rytmów latynoskich czy flamenco. Dominuje techno, electro i house, a to zdecydowanie nie moje klimaty. Tak więc sama na nocną imprezę (a te zaczynają się po północy) na pewno bym się tu nie wybrała. Co innego koncert, na który w dodatku ktoś zafundował nam bilety:))) Trójka z Asturii gra naprawdę świetnie. Staliśmy tuż przy scenie, w drugim rzędzie. Dla mnie przestało być jednak miło, gdy kilku wytatuowanych facetów z czubami na głowie zaczęło odbijać się od siebie i wpadać na nas z łokciami. Wiem, wiem! Tak to na rockowych koncertach bywa....Na szczęście ich pogo nie znalazło wielu zwolenników i szybko się zakończyło. Większość przyszła posłuchać dobrej muzyki i poszaleć, ale w kulturalnym stylu. W pierwszym rzędzie przede mną rosły Katalończyk skakał i rzucał grzywą, ale kilka razy oglądał się i przepraszał, że zdjęcia przez niego zrobić nie mogę:)) A obok niego stali starzy rockmeni z kilkudniowym zarostem, w rękach dzierżyli piwa, a na scenę spoglądali spokojnie z charakterystycznym, pełnym uznania grymasem twarzy i zmrużonymi oczami...

Alejandro Blanco (bajo, czyli gitara basowa)

Jaime Beláustegui (batería, czyli perkusja)

Wokalista Jorge Martínez ze swoją gitarą - "Czerwonym Kapturkiem" (Caperucita:))

Gdy po godzinie zaczęło mi brakować powietrza i poczułam, że pod dżinsami, po nogach spływają mi stróżki potu, postanowiłam ewakuować się na tyły sali, blisko wejścia. Opłacało się dla tych kilku zdjęć:)

A tak grają i śpiewają Ilegales! "Odio los Pasodobles", czyli "Nienawidzę pasodoble":)

Ciekawostka - llegales śpiewają też o Warszawie - "Enamorados de Varsovia", czyli "Zakochani w Warszawie". Mają też w swoim repertuarze "kwiatki" typu "Eres una puta" (nie będę tłumaczyć:)

A to Jorge Martínez w programie słynnego Andreu Buenafuente z Katalonii (z Tarragony). "Hola amiguito" ("cześć przyjacielu", ale zdrobniale), Martínez zawsze wita się w ten sposób:)

Emigrant w urzędach

2010-05-29T02:42:00.000-07:00

Jest! W końcu ją mam! Przyszła pocztą dwa dni temu! Długo wyczekiwana Karta Zdrowia! Oczywiście magnetyczna. Niebieska! CatSalut. Generalitat de Catalunya. Departament de Salut. I znacząca informacja na odwrocie: ta karta pozwala na korzystanie z wszystkich usług Państwowego Systemu Zdrowia. Jeśli nie masz jeszcze umowy o pracę, ale masz w Hiszpanii meldunek, możesz korzystać z bezpłatnych usług medycznych. Kartę Zdrowia miałabym już dużo wcześniej, gdybym tylko przez wyjazdem znalazła w jakimkolwiek przewodniku, poradniku czy w internecie informację o tym, że będzie mi potrzebny świstek papieru pod tytułem: nie mam obecnie ubezpieczenia w Polsce. A papierek taki wystawia ZUS. Wszędzie tylko info o tym, że do korzystania z bezpłatnych usług medycznych uprawnia EKUZ, czyli Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego i że tę kartę trzeba sobie koniecznie wyrobić. Ok, zgoda, jeśli wyjeżdżam turystycznie albo do pracy na miesiąc, ale nie, jeśli jadę na dłużej. EKUZ dostaje się tylko, jeśli ma się ubezpieczenie w Polsce. A skoro wyjeżdżam, to znaczy, że zrezygnowałam z pracy, a co znaczy, że nie mam ubezpieczenia, chyba że sama je sobie płacę, co znowu nie ma sensu, jeśli właśnie mam zamiar wyjechać z kraju. Ale od początku. Co trzeba załatwić po przyjeździe do Hiszpanii. O jakie dokumenty trzeba się postarać? Jakie formalności trzeba załatwić?

W punkcie informacyjnym działającym przy Stowarzyszeniu Kulturalnym Katalońsko - Polskim w Barcelonie dowiedziałam się, że najpierw muszę wyrobić sobie numer identyfikacyjny cudzoziemca (NIE). Dokument (zielony certyfikat, format A4) wyrabia się na posterunku policji. Potrzebna jest kopia paszportowej strony ze zdjęciem. Kopie, kopie, kopie...wszędzie sto tysięcy razy żądają kopii paszportu. Wyrobienie NIE to w przypadku osób z krajów unijnych bezbolesna formalność. Pół godziny do godziny i mamy papier (uwzględniając kolejkę:). Trzeba przygotować 10 euro na opłatę skarbową. Wyskakuje się z komisariatu do najbliższego banku i wraca z kwitkiem. Piszę, że wyrobienie NIE to bezbolesna formalność, bo - jak mówi Edu - obywatele państw spoza Unii Europejskiej czekają na ten papier kilka lat. W NIE trzeba podać adres zamieszkania. Nawet jeśli jeszcze nic nie wynajęliśmy na dłużej, to musimy gdzieś mieszkać:) My byliśmy właśnie w takiej przejściowej sytuacji. Podaliśmy adres rodziców Edu. Teraz mam już papier potwierdzający zameldowanie w innym miejscu, a w NIE figuruje inny adres, ale tak naprawdę nikt na to nie zwraca uwagi. Mamy więc NIE. Teraz trzeba iść do urzędu zwanego Tesorería General de la Seguridad Social, gdzie wyrobimy sobie numer ubezpieczenia społecznego. I znowu ksero paszportu plus ksero NIE. Od ręki dostajemy número de Seguridad Social. Teraz trzeba się zameldować, bo bez tego nie dostaniemy Karty Zdrowia. Idziemy więc do urzędu miasta zwanego ajuntament, (hiszpańskie ayuntamiento), a konkretnie do wydziału zajmującego się ewidencją mieszkańców. W przypadku Hospitalet jest to odrębny budynek, ratusz mieści się w zupełnie innym miejscu. Tutaj pokazujemy podpisaną umowę o wynajem mieszkania plus oczywiście NIE i paszport. Dokument znowu dostajemy od ręki. Teraz możemy iść do najbliższej naszemu miejscu zamieszkania poradni zdrowia (w Katalonii Institut Catalá de la Salut). I znowu zabieramy ze sobą plik kser wszystkich dokumentów, które do tej pory udało nam się zebrać:) W przychodni mają ksero, ale zdarzyło mi się tak, że raz zrobili ksero dokumentów na miejscu, a kolejnym razem, nie wiedząc dlaczego, musiałam zrobić ksero sama. I tutaj zaczęły się schody, choć na początku nic nie zapowiadało, że łatwa do tej pory przeprawa przez biurokrację nagle się zatrzyma. W przychodni więc, właściwie znowu od ręki, dostałam tzw. tymczasową kartę zdrowia. Pani w rejestracji zapytała, czy chcę mieć lekarza rano czy po południu. Po południu. OK. Na tymczasowej karcie pojawiła się naklejka z danymi mojej lekarki, godzinami jej "urzędowania" i wszystkimi telefonami. Teraz mam czekać na właściwą kartę plastikową, która przyjdzie pocztą w ciągu kilku miesięcy. Ale po kilku dniach dzwonią do mnie z przychodni z informacją, że muszę dostarczyć zaświadczenie o tym, że nie jestem ubezpieczona w Polsce. Z tym zaświadczeniem z polskiej instytucji mam iść do konsulatu, gdzie mi owo zaświadczenie przetłumaczą i wydadzą stosowne zaświadczenie...uffff. Pojechałam więc do konsulatu i pytam, o co chodzi. Dowiedziałam się, że muszę wysłać pismo do ZUS-u, a potem z tym pismem przyjść do konsulatu, gdzie za 35 euro wydadzą mi papier, z którym pójdę do przychodni. Konsulat może też sam wystąpić o dokument, ale to kosztuje. OK. Napisałam pismo do ...NFZ. Już nie jestem sobie w stanie przypomnieć, dlaczego do NFZ, a nie do ZUS-u. Albo pani w konsulacie się przejęzyczyła, albo mnie zakodowało się w głowie, że jak o zdrowie chodzi, to NFZ. Poczta, prawie 4 euro za przesyłkę poleconą i 3 tygodnie oczekiwania na odpowiedź. W końcu przyszła! Info o składkach, od kiedy do kiedy. OK. Pomijam już fakt, że napisali, iż owe pismo mam przedstawić we właściwej instytucji...Niemiec:)) A kilka linijek wyżej, jak byk, piszą mój hiszpański adres:))) W konsulacie usłyszałam, że na podstawie tego dokumentu jednak nie mogą mi wydać stosownego zaświadczenia. A dlaczego? Mam zadzwonić za kilka dni i się dopytać. Spokojnie, spokojnie...Dzwonię. Potrzebny jest papier z ZUS-u (to co, że będą w nim dokładnie takie same informacje, jak w tym z NFZ). Ale tutaj miła pani w konsulacie, chyba słysząc w moim głosie - delikatnie rzecz ujmując zniecierpliwienie - powiedziała, że konsulat już zajmie się wszystkim, czyli sam skontaktuje się z ZUS-em. Ja mam tylko zadzwonić za kilka tygodni i dopytać się, czy dokument już jest gotowy. Po miesiącu miałam już upragnione, przetłumaczone zaświadczenie! I do poradni zdrowia biegiem, jak na skrzydłach! Znowu nowe ksera tych samych dokumentów, tłumaczenie, co, jak, dlaczego, ale co tam! Wyszłam szczęśliwa, bo sama po hiszpańsku wszystko wyłożyłam jak należy:))) Poinformowano mnie, że do czasu otrzymania pocztą karty, mogę iść do lekarza z dokumentem, który już wcześniej wystawiła mi poradnia. Karta przyszła po miesiącu.

Z formalności wspomnę jeszcze o rejestracji w urzędzie pracy. To faktycznie tylko formalność, bo pracy tam na pewno ci nie znajdą. Plusem jest to, że aby cię nie wykreślili z ewidencji, nie musisz się potem stawiać osobiście, Wystarczy odnawiać rejestrację drogą internetową. Tyle formalności. W kolejnym poście odwiedzę wspomniane instytucje jeszcze raz, ale tym razem przyjrzę się im już z zupełnie innej, "ludzkiej" strony:)). Będzie m.in. o kolczykach w nosach urzędników, a także o poszukiwaniu polskich śladów w Barcelonie.
Tymczasem zbieram się na lotnisko, bo dziś don Carlos, czyli dziadek Carlos, po siedmiu latach spędzonych w Hiszpanii, wylatuje do Ekwadoru. Wraca do siebie, już na zawsze.

Niebo nad Katalonią

2010-05-27T04:52:00.000-07:00

Księżyc nad ulicą Cyprysów i znad migdałowców, pierzaste cirrusy nad Badaloną, chmury nad masywem Montserrat, lazurowe wybrzeże i oślepiające słońce w Vilanova i la Geltrú....jest na co patrzeć w górze! A przede wszystkim samoloty, samoloty, samoloty i poprzecinane przez nie niebo na trasach lotnisko El Prat de Llobregat - reszta świata...Ten jeden różowy to chyba znany mi dobrze Wizz Air! Katowice-Barcelona, Barcelona-Katowice...Przypomniało mi się, że mam cały plik zdjęć z cyklu "niebo nad Katowicami z mojego balkonu":)) Niebo jest na nich bardziej...kolorowe. Tutaj zwykle błękit i błękit. Wielki błękit.

Kot Jinks z Andaluzji i latynoska spółka:)

2010-05-25T14:22:00.000-07:00

Temat: Bogactwo języka hiszpańskiego na przykładzie kreskówki "Pixie i Dixie i kot Jinks":))

Bohaterowie: Dixie z Kuby! Pixie z Meksyku! I kot Jinks z Andaluzji! Prawdziwą ozdobą odcinka jest daleki kuzyn Tex z Teksasu ze "świetnym" hiszpańskim w wydaniu amerykańskim!!:))

Mamy tu na przykład meksykańskie orale (de acuerdo, apúrate, qué barbaridad), kubańskie titingutu (un escándalo, bulla) czy andaluzyjskie okrzyki ojú, ozú. Nie wspominając o różnicach w akcencie!

To oczywiście namiastka bogactwa języka hiszpańskiego:) Tyle odmian hiszpańskiego, ile krajów, w których mówi się w tym języku, a w tych krajach tyle odmian, ile regionów. Pomińmy odrębne języki w krajach hiszpańskojęzycznych, jak na przykład quechua m.in. w Peru i Ekwadorze, guaraní w Paragwaju, czy w Hiszpanii kataloński i wiele innych.

Ciekawy słownik tworzony przez internautów:

http://www.tubabel.com/activas/votar

CDN:)

O oknach, praniu i pięknej prozie życia

2010-05-23T01:31:00.000-07:00

Już około godziny czwartej rano zaczyna się ptasi koncert. Gdy o 6.30 robi się jasno, a koncert jest coraz głośniejszy, gdy przez otwarte na oścież okno (bez firan!) widać coraz intensywniejszy błękit nieba i pierwsze promienie słońca coraz mocniej oświetlają brązową ścianę domu po drugiej stronie wąskiej ulicy, nie chce się już spać. Można leżeć w łóżku, cieszyć się świeżym powietrzem, obserwować, jak przesuwa się słońca cień i słuchać ptasiego radia. Takiego koncertu natury nie słyszałam jeszcze nigdy w życiu! A ptaki śpiewają za naszymi oknami cały dzień (no, z małą przerwą na popołudniową sjestę:). Ćwierkanie, stukanie, pohukiwanie...można by tu nagrać płytę z ptasim, porannym, wiosennym śpiewem. A jak dobrze byłoby jeszcze umieć odróżnić i nazwać te wszystkie ptasie głosy!

Ptasi koncert trwa. Stopniowo dołączają do niego odgłosy odsuwanych rolet w oknach, pierwsze skrzypnięcia drzwi na ulicy, pierwsze, zawsze głośne poranne pozdrowienia.
Zaczyna też żyć nasz dom. José, sąsiad z góry (rodem z Galicji) spuszcza wodę w ubikacji. Dziś nie ma wiatru, bo nie słychać, żeby ruszało się okno wentylacyjne w łazience. Sąsiadka z dołu, señora Josefina ("mówcie mi Fina") ma kaszel. José odsuwa kotarę i wchodzi pod prysznic. Czas wstać! Zobaczymy, co tam u sąsiadów z ulicy słychać. A tu niespodzianka! U małżeństwa z dwójką małych dzieci (pamiętacie tego chłopczyka w koszulce FC Barcelony?:) na balkonie nie wisi dziś pranie! A w tym mieszkaniu naprzeciwko sypialni jednak ktoś mieszka! Rolety przez całe miesiące były szczelnie zasunięte. W końcu kilka dni temu zaczęły się lekko podnosić. Ale w oknie nikogo nie widać.

Nad oknami ptasie gniazda i wysięgniki do wciągania mebli. W wielu budynkach klatki schodowe są tak wąskie, że jedyny sposób na transportowanie mebli to droga powietrzna.

Okna. W większości są przesuwane, typowo tarasowe. Mają wbudowane już w elewację budynku zewnętrzne rolety, które mają chronić przed słońcem albo zewnętrzne, drewniane okiennice. Tarasowe okna świetnie sprawdzają się w lecie, ale zimą albo się marznie, albo zasuwa rolety i siedzi w ciemności, i wtedy marznie się trochę mniej.

Niektórzy rezygnują z firan w oknach (jaka to oszczędność!). Wiele kuchni, także tych w dużych mieszkaniach zamożnych Katalończyków, nie ma okna na ulicę, ale na patio, czyli na wewnętrzny dziedziniec budynku. Patio to miejsce na rośliny, meble ogrodowe i rozmaite graty. Ale różne rzeczy można tu znaleźć, np. pranie, które spadło przed laty ze sznurów. Kto chce zobaczyć piękne patia, powinien się wybrać do Andaluzji:) Choć sama nie będę ustawać w poszukiwaniach czegoś atrakcyjnego dla oka w Katalonii:)

Charakterystyczne parapety z kwiatami na zewnątrz.

Suszenie prania, niezwykle fascynujący temat. Mamy kilka sposobów suszenia prania.

A na dole siatka. A nuż coś spadnie:)

Na balkonach typowe dla śródziemnomorskich krajów markizy.

Słowem: każdy sobie radzi, jak może:) Jakie to piękne obrazki! Oczywiście nie zobaczycie ich w centrum eleganckiej Barcelony. Dlatego zapraszam na przedmieścia!!

Z suszeniem prania w słonecznej Katalonii jest problem. Tzn. jest problem dla kogoś, kto całe życie miał pod nosem tzw. suszarnię, trzy duże balkony, pokoje, w których można było suszarkę o każdej porze roku rozłożyć, a dodatkowo kaloryfery!! Pierz i susz, gdzie ci się tylko podoba! Trzeba zaznaczyć, że wiele hiszpańskich mieszkań nie ma centralnego ogrzewania i nie ma kaloryferów, więc zimą trzeba się dogrzewać grzejnikiem elektrycznym.
Można pranie suszyć na tarasach na dachach budynków. Ale nie każdy budynek ma taras. Ci, którzy mają większe balkony, mogą sobie tam rozłożyć suszarkę. Większość balkonów jest jednak "symbolicznych", wiesza się więc sznury na zewnątrz. A jak nie ma balkonu, zostaje okno. Trzeba sobie za oknem konstrukcję ze sznurami do ściany przymocować. Widziałam raz, jak na takich sznurach za oknem, nad ulicą, wisiały dosłownie jedne, jedyne samotne koronkowe, czarne stringi. I powiewały na wietrze. Widok bezcenny! Szkoda, że nie miałam aparatu:) A co jeśli pada deszcz i pranie moknie? Jest na to oczywiście sposób! Za grosze kupuje się w sklepie profesjonalne, przeznaczone specjalnie do ochrony prania ceratki - salva lluvias:)
Wiele ludzi ma w domach elektryczne suszarki. My nie mamy ani tarasu, ani balkonu, ani sznurów na zewnątrz zamontować nie możemy, bo to centrum Hospitalet i nie wypada. Mamy za to suszarkę kupioną oczywiście u Chińczyków! Jak się na takiej suszarce rozwiesi pranie już teraz wiosną, otworzy się okno i wystawi do słońca, to dwie godziny i prawie wszystko jest suche. Gorzej jest zimą...schnie trzy dni i dalej wilgotne:/

Na koniec zaglądamy na przeciętne patio.

A zaglądamy przez znane nam już plastikowe, przesuwane okna z korytarza nazywanego tutaj galería albo z takiego oto okna w kuchni, które na owy korytarz ma widok:

Taki połączony z kuchnią korytarz jest bardzo dobrym wynalazkiem. Można tu trzymać środki czystości, mopa, postawić pralkę, jest tu zwykle głęboka umywalka, do której bez problemu można wstawić wiadro albo w której można prać. Często budynki mają wewnętrzny, mikroskopijny dziedziniec. Również pożyteczne rozwiązanie.

Tutaj dziedziniec połączony jest z tarasem należącym już do sąsiedniego budynku.

Ciąg dalszy o drzwiach, kuchniach, pokojach, domofonach itp. nastąpi:)

Banany i maniok zamiast ziemniaków

2010-05-21T06:31:00.000-07:00

Dziś zapraszam do kuchni ekwadorskiej, a właściwie uchylam jej drzwi, bo do pisania - jak w przypadku każdej kuchni - jest dużo. Gdybym zapraszała z Ekwadoru, nie musiałabym otwierać drzwi, bo tam pichci się na ulicy:) Na razie zapraszam z Barcelony i Hospitalet de Llobregat, a tu emigranci serwują kuchnie z wielu stron świata. Ekwadorskie specjały jadłam w dwóch restauracjach i ciastkarni w Hospitalet i oczywiście w domu rodziców Edu:)
Kuchnia ekwadorska, w dużym skrócie, to niezliczona liczba owoców i warzyw, o których w Europie słyszeli nieliczni. To pacyficzne ryby i owoce morza, o wiele lepsze niż te hiszpańskie. To też mięso ze świni, świnki morskiej czy też byka, a konkretnie jego jądra. To w końcu ryż, ryż i jeszcze raz ryż, który je się codziennie, jak w Polsce ziemniaki. Czy potrawy kuchni ekwadorskiej są smaczne? Jadłam już takie, które smakowały mi bardzo i takie, których niekoniecznie chciałabym spróbować drugi raz. Na początek o przekąskach, które można kupić np. w ciastkarniach Chaplin (trzy w Hospitalet, jedna w Barcelonie). Po pierwsze pyszne corviche, czyli owalne kulki uformowane z ugotowanych i zmiażdżonych zielonych bananów skrobiowych z przyprawami, nadziewane rybą, a następnie smażone.

Zielone banany (skrobiowe) to plátano verde i właściwie tak powinno się je nazywać: plátanos w odróżnieniu od bananas. Te pierwsze trzeba przez zjedzeniem ugotować albo usmażyć, te drugie to znane nam banany. Plátanos są większe i twardsze od bananów i nie tak prosto zdjąć z nich skórkę, trzeba sobie pomagać nożem. Plátanos nazywane są też macho albo duro, czyli "twarde". Po kilku tygodniach macho stają się maduro, czyli dojrzałe. Są wtedy bardzo słodkie. Smaży się je i zjada na wiele różnych sposobów. Ja jadłam bananowe kulki z nadzieniem serowym i do obiadu z... ryżem.

Plátano maduro, plátano macho i znany nam banan.

Bolón de maduro con queso, czyli dojrzały, zielony banan z serem. Słodkie to było bardzo, lepiej zjeść na deser.

Dojrzały, smażony, słodki platan z ryżem...Oryginalne połączenie, ale dobre:) Po tym jak Edu jadł rosół z bananem, już nic mnie nie zdziwi:)

Plátano verde kroi się też na plasterki, ubija i wrzuca na patelnię. Bananowe chipsy, w Ameryce Południowej nazywane chifles, można jeść jako przekąskę albo do obiadu.

Bananowy świat jest bardzo bogaty - kilkadziesiąt gatunków, różnorodne nazwy. Piszę tylko o tym, co sama zjadłam:) Zamykając na razie bananowy temat, wspomnę jeszcze, że w Hiszpanii można kupić banany z Wysp Kanaryjskich i oczywiście te z Ameryki Południowej, z Ekwadoru czy z Kostaryki. Te hiszpańskie są mniejsze i droższe od południowoamerykańskich. Jest też różnica smakowa. Mnie bardziej smakują te z Ameryki Południowej, choć czytałam na jednym z portali turystycznych, że te z "Kanarów" są najsmaczniejsze ze wszystkich. Natomiast banany z Ameryki Południowej mają tutaj - moim zdaniem - inny, lepszy smak od tych samych bananów sprzedawanych w Polsce.

Jeśli w południowoamerykańskim menu znajdziemy słowo yuca, to na pewno pomyślimy o znanej nam juce, roślinie, która być może stoi w doniczce w naszym pokoju. Tymczasem yuca to maniok, równie często jak zielone banany skrobiowe wykorzystywany w kuchni Ameryki Południowej. Mówimy o manioku jadalnym, bo są też odmiany trujące.

Maniok (yuca): długie bulwy o brązowej, chropowatej skórce, w środku biały.

Kawałki manioku pływają zwykle, jak ziemniaki, w zupie przygotowanej przez mamę Edu:) Zanim maniok trafi do zupy, obiera się ze skórki i gotuje w wodzie, jak ziemniaki. Smak? Trudno go opisać... podobny do ziemniaka bez kompletnie żadnych przypraw?:) Nie chcę napisać, że maniok jest bez smaku:) Ale za to pyszny jest pan de yuca, czyli chleb z mąki maniokowej. Bulwy manioku ściera się, a otrzymaną masę suszy się i mieli, w ten sposób powstaje mąka (tzw. kassawa), z której piecze się chleb.

Chlebek maniokowy, a właściwie maniokowa kulka, z serem. Delikatna w smaku i puszysta.

Chlebek maniokowy z mięsem.

Flamenco!! Ole!

2010-05-18T07:24:00.000-07:00

Po pierwsze FLAMENCO! Po drugie FLAMENCO!! Po trzecie FLAMENCO!!!! Aga i Ula wróciły do Polski. Wróciły zakochane!!! Nie w Barcelonie, nie w Katalonii, nie w przystojnym Hiszpanie nawet, ale we flamenco!! Właściwie ich miłość do flamenco zaczęła się jeszcze w Polsce. Ale co innego brać udział w kilkudniowych warsztatach w Katowicach, a co innego pierwszy raz zobaczyć pokaz flamenco na żywo w Hiszpanii!! Mogę więc śmiało powiedzieć, że miłość kwitnie:)) A przy okazji zakochałam się i ja, do tej pory wierna gorącej muzyce kubańskiej i rytmom latino:)

FLAMENCO. Tego nie oddadzą żadne słowa, żadne zdjęcia. Musisz to zobaczyć na żywo.

Gdzie? JazzSí, Club del Taller de Músics. Podobno najtańsze wejściówki w Barcelonie!:)

Adres: calle Requesens 2

Dojazd: metro L2, stacja Sant Antoni, autobusy: 20, 24, 64
Cechy szczególne: ciasno, kameralnie, dużo dymu papierosowego, ale da się dychać;)) Dla mnie atmosfera lepsza niż w dużych klubach. Polecam!!

Do nienawidzących jak ja papierosów: warto się poświęcić te dwie, trzy godziny!:) Jak dosłownie tuż pod twoim nosem tańczą ci i grają flamenco, można wytrzymać i to, że tuż pod twoim nosem kurzą dosłownie z wszystkich stron. Na szczęście tutaj palą chyba lepsze papierosy niż większość Polaków, tzn. od smrodu nie zbiera się za przeproszeniem na wymioty...

Żeby znaleźć sobie dogodnie miejsce, trzeba przyjść chyba godzinę przed koncertem, bo potem jest naprawdę ciężko, żeby gdzieś się przecisnąć. Zajęty jest każdy kawałek podłogi, a nogi zwisają z sufitu. Ze spraw praktycznych- toalety są na piętrze, a raczej wąskim pięterku i dostanie się do nich to nie lada sztuka, bo zajęty jest każdy centymetr wąskich schodów. A tutaj nikt nie zrywa się z miejsca, tylko spokojnie siedzi, kurzy, gada i czeka...

Jeśli nie dotrzemy wystarczająco wcześniej i nie załapiemy się na jeden z nielicznych stolików, najlepiej usadowić się z przodu, tuż pod sceną, bo tam jest powietrze:), nie wspominając o widoczności. Albo zawisnąć na piętrze, bo tam luft dociera z ulicy. Ja siedziałam na podłodze, blisko sceny, z boku, tuż obok sympatycznego technicznego. Też dobre miejsce:)

Co grają w klubie? Muzyka na żywo jest codziennie. W poniedziałki mistrzowie jazzu, we wtorki pop, rock, blues, w środy hot jazz, w czwartki muzyka kubańska, w piątki flamenco, w soboty jam session jazz, w niedziele jam session pop, rock, blues.

Wejście: od 5 do 8 euro (najdroższe jest flamenco). W cenie tzw. bebida sencilla, czyli coś niewyszukanego do picia (sztuk 1:). Większość kupuje lokalne piwo Moritz.

Szczegółowe info o klubie i programie koncertów na stronie:

http://www.tallerdemusics.com/jazzsi-club/

A teraz JazzSí i flamenco! Tańczy Nacho Blanco, śpiewa Manuel "El Zambullo", gitara Eduardo Cortés, cajón, czyli pudło José Del Mode.

Swojski właściciel klubu:)

Nacho Blanco!! To był popis! Zobaczcie go koniecznie, gdy będziecie w Barcelonie!

Badalona z małpiego, anyżowego likieru słynąca

2010-05-12T04:31:00.000-07:00

Dziś wycieczka do Badalony, miasta oddalonego 10 kilometrów od centrum Barcelony. Tylko 15-20 minut jazdy pociągiem i jest się w zupełnie innym, kameralnym centrum miasta. Poniedziałkowa, popołudniowa wycieczka z naszymi polskimi gośćmi była krótka. Poleżeliśmy na plaży, zrelaksowaliśmy się, posłuchaliśmy szumu morza, popatrzyliśmy w niebo:)) Potem spacerowaliśmy po centrum miasta. Trafiliśmy na majową fiestę. Były więc znane nam już giganty, ognie, dymy, diabły, smoki.

Badalona to jedno z najstarszych miast w Katalonii i trzecie miasto w regionie o największej liczbie ludności (po Barcelonie i Hospitalet de Llobregat). Na pewno warto wybrać się tam na dłuższą wycieczkę. Badalona to morze (5 kilometrów plaż, nowoczesny ośrodek sportów wodnych) i góry (La Sierra de Marina otaczają miasto od strony północno- zachodniej). W Badalonie można znaleźć ruiny rzymskich term, starych osad iberyjskich (poblado ibérico), można zobaczyć średniowieczne kościoły i klasztory oraz stare, katalońskie domy wiejskie (las masías). Można też zwiedzić fabrykę, w której produkuje się słynny na całym świecie likier Anís del Mono.

Badalona z perspektywy zakopanej w piachu:)

Linia kolejowa na wybrzeżu przebiega tuż obok plaży. Wysiada się z pociągu i już się jest na plaży, a po drugiej stronie torów ma się miasto, a w oddali widać góry...

Aromatyczna bazylia na wyciągnięcie ręki. Rośliny są w oknach domów Katalończyków, rośliny są przed ich domami. Tutaj niski parter (la planta baja), zawsze za kratami.

Majowa fiesta nie zakończyła się na Plaza de la Vila (tutaj znajduje się budynek, w którym urzędują władze miasta). Po wybuchach i tańcach wszyscy ruszyli na plażę, gdzie miała spłonąć ogromna, drewniana figura diabła (fiesta de la “Quema del Demonio”). A potem koncert słynnego, katalońskiego piosenkarza i gitarzysty Pereta i zabawa do rana:) A dnia następnego, 11 maja Badalona obchodzi święto swojego patrona San Anastasio.

Badalona słynie z trunku zwanego Anís del Mono, czyli "małpi anyż:")). Ten jeden z najsłynniejszych na świecie likierów wytwarza się z olejku anyżowego, chemicznie czystej wody, cukru i alkoholu. Anís del Mono należy do wielkiej rodziny anyżowych alkoholi, skupionej wokół basenu Morza Śródziemnego. Właśnie w Hiszpanii, południowej Francji, we Włoszech znajdują się plantacje tej ciepłolubnej rośliny. Hiszpania jest największym na świecie producentem anyżu. Anyż uprawia się też na Bałkanach, w północnej Afryce, Indiach, Japonii, w Andach w Chile i Argentynie.

Anís del Mono produkuje się w dwóch odmianach w zależności od typu maceracji: likier suchy (etykieta zielona) i likier słodki (etykieta czerwona). Najlepiej smakuje z deserami. Piłam wersję czerwoną. Mimo że za anyżem nie przepadam, bo kojarzy mi się z pewnymi okropnymi tabletkami na kaszel, które wzbudzały we mnie odruch wymiotny (czasy dzieciństwa:), to likier przełknęłam z przyjemnością, choć - jak dla mnie - jest dość mocny. Ale mój głos, jako nie pijącej w ogóle wódki, nie jest reprezentatywny:)

Fábrica de Anís del Mono powstała w 1868 roku. Stworzyli ją bracia, katalońscy przedsiębiorcy Vicente i José Bosch. Anís del Mono- skąd taka nazwa trunku? Rodzina Bosch prowadziła interesy w Ameryce. Na jednym ze statków zza oceanu do Badalony przywieziono małpę, która stała się maskotką nowej fabryki. Inna teoria mówi, że wybierając małpę jako logo swojego trunku Vicente Bosch wziął udział w toczącej się ówcześnie dyskusji o pochodzeniu człowieka. Umieszczając małpę z głową Darwina na etykiecie trunku miał stworzyć karykaturę naukowca, nie zgadzając się z jego teorią albo wręcz przeciwnie, swoją publikacją chciał pokazać, jak bardzo jest postępowy. Charakterystyczna jest nie tylko etykieta trunku, ale i butelka, przypominająca flakon perfum. Podczas podróży do Paryża Boscha urzekła pewna buteleczka perfum. Flakon podarował żonie, a producenta perfum poprosił o prawa do wykorzystania opakowania.

Anís del Mono można kupić w całej Hiszpanii, ale fabryka jest jedna - w Badalonie, nad morzem (calle Eduard Maristany,115). Terminy zwiedzania rezerwuje się w Museo de Badalona (tel.93 384 17 5o).

Dzień Matki, ekwadorskie urodziny i krewetki

2010-05-10T14:38:00.000-07:00

Wczoraj, 9 maja, w Ekwadorze obchodzony był Dzień Matki (zawsze jest to druga niedziela maja, w Hiszpanii Dzień Matki obchodzi się 2 maja). W Dniu Matki w Ameryce Południowej słucha się piosenki A la sombra de mi madre , czyli "W cieniu mojej matki" (śpiewa Leo Dan z Argentyny). Słuchaliśmy jej i my, w nocy z soboty na niedzielę, dokładnie gdy wybiła północ. Byliśmy na imprezie urodzinowej taty Edu, wśród ekwadorskich przyjaciół rodziny.

Gdy zabrzmiała znana wszystkim (oprócz mnie) melodia, ci, którzy nie mają już matki, rozpłakali się. A sama piosenka jest o matce, która już odeszła do nieba i stamtąd prowadzi swojego syna i oświetla mu ziemską drogę.

W Ameryce Południowej mama, tata, dziadek, babcia są bardzo szanowani. Tutaj nikt nie odda rodzica do domu opieki. Przykład z hiszpańskiego mieszkania Edu: sześć osób w trzech małych pokojach, w tym dziadek, który 10 lat temu przyjechał do Barcelony razem ze swoją córką, czyli mamą Edu. Na południu nikt nie buntuje się przeciwko takiemu układowi, nie narzeka, że nie ma swojego pokoju, że kolejka do łazienki, nikt nikomu nie wypomina, że go utrzymuje, o tym się po prostu nie dyskutuje, tak jest i już. Wnuki do dziadka zwracają się przez don, w rodzinie Edu mówi się więc don Carlos. Do rodziców i dziadków Edu nie zwraca się przez "wy". Używa trzeciej osoby ustedes, która tłumaczona jest jako "państwo". Na początku myślałam, że w tym zwrocie należy się też doszukiwać okazywania szczególnego szacunku. Ale okazuje się, że tak się po prostu mówi w Ameryce Południowej, nie używa się drugiej osoby liczby mnogiej vosotros. Częściej używa się też formy usted, ustedes, czyli "pan", "pani" zamiast "ty". Choć zauważyłam, że Edu w ten sposób zwraca się tylko do starszych członków rodziny. Było też dla mnie zaskoczeniem, że mówiąc o rodzinie, wszyscy w domu Edu dodają zaimek dzierżawczy "moja", mój". Mówią więc zawsze: moja mama zrobiła to i tamto, mój tata poszedł tu i tam. Oczywiście wiadomo, że gdy Edu pyta swojego tatę, gdzie jest mama, to chodzi o jego mamę, a nie o żadną inną mamę, ale zaimek musi być: Dónde está mi mami? Gdzie jest moja mamusia?

Wracając od urodzinowej fiesty, która też dużo mówi o obyczajach panujących w Ameryce Południowej. Przyjęcia urodzinowego nie zorganizował jubilat w swoim domu, ale zorganizowali mu je przyjaciele w swoim domu. Mam więc urodziny, ale to nie goście przychodzą do mnie, ale ja idę w gości:)) Idę, żeby się się spotkać, pogadać, pośmiać, zabawić, potańczyć, a nie usiąść za suto zastawionym stołem, pokrytym śnieżnobiałym, odświętnym obrusem. Siedzieliśmy na plastikowych krzesłach w niedużym pokoju z malutkim stołem. Jedliśmy ryż z kurczakiem na plastikowych talerzach, piliśmy piwo z puszek. Kto chciał, mógł się częstować whisky, colą, sokami. Skromny tort z ciasta biszkoptowego zjedliśmy po północy. Nie było prezentów. Muzyka latino była dość głośna i w końcu zapukali sąsiedzi i zwrócili uwagę, że ich dziecko chce spać. Nie ma problemu. Impreza oczywiście się nie kończy, ale natychmiast przenosi od innego mieszkania. Nie ma dyskusji i kłopotliwego pytania: to do kogo by teraz uderzyć? Chętnych do przyjęcia gości nie trzeba było szukać. 5 minut i wychodzimy. Ładujemy do wózka napoje, Edu niesie w rękach tort i przenosimy się pięć ulic dalej. I znowu małe, skromne mieszkanie, ale wszyscy sobie natychmiast miejsca znajdują, a gdy gospodarz odpala z komputera muzykę, już ruszają do tańca. A jak oni się ruszają!!! Też próbowałam, ale oczywiście blado ten mój taniec wyglądał. I przy całej mojej miłości do muzyki latino i jakichś tam lekcjach salsy w Polsce, chyba nigdy nie będę ruszać się tak jak oni. Ale tańcząc w latynoskim gronie latynoskie rytmy, nie trzeba się wstydzić. Oni patrzą na nas bardzo życzliwym okiem i chcą nas nauczyć. Z imprezy wyszliśmy po północy, bo w niedzielę trzeba było rano wcześniej wstawać - goście z Polski przyjeżdżają! Samolot będzie na lotnisku dopiero po 14, ale trzeba "ostatecznie" posprzątać, bo sprzątałam już od kilku dni:] Aga i Ula, zauroczone śródziemnomorskim klimatem i wystrojem naszego skromnego lokum, bynajmniej nie zwracały uwagi na to, czy pod krzesłem jest kurz, czy go nie ma. Na przywitanie były krewetki z czosnkiem i pietruszką, ryż i świeże oliwki. Co do krewetek, to tym razem kupiliśmy gambones, które są większe i smaczniejsze od gambas. Niebo w gębie!! Dziewczyny pierwszy raz w życiu jadły świeże krewetki w całości, nie z pudełka. A dziś wykorzystałam wodę, w której gotowały się krewetki, do ugotowania makaronu (jak radzi Karlos Arguiñano!). Po raz kolejny niebo w gębie!! Tego aromatu nie da się porównać z niczym! (krewetki po kilkominutowym ugotowaniu wrzucam na chwilę na patelnię, ale można to zrobić od razu, bez gotowania). Aga, która podobnie jak ja, w Polsce nie chwyciła się zielonych oliwek, tutaj się nimi zachwycała. Bo tutaj świeże oliwki smakują zupełnie inaczej niż te w słoiku. Zielone są przepyszne!! Oczywiście było też wino i... miły i łagodny odpływ po jednej lampce:)) Nie wiem, jak to się dzieje, ale w Polsce jeden kieliszek wina nie działał na mnie zupełnie, a tutaj człowiek jest w połowie i już mu szumi w głowie:)

Tricicle przedstawia! Julio Iglesias, jakiego nie znacie!

2010-05-07T02:14:00.000-07:00

Tricicle (trycykl) to kataloński kabaret rodem z Barcelony, uznawany przez krytyków za jeden z najlepszych na świecie wśród mimów.

Joan Gràcia, Carles Sans i Paco Mir założyli grupę w 1979 roku. Byli wtedy uczniami Institut del Teatre de Barcelona. Zaczynali od skeczy na ulicach miasta. Po trzech latach dostali pierwszą, poważną propozycję zawodową. Wystąpili w Teatre Villarroel de Barcelona. Rok później byli już znani w całej Hiszpanii. Z interpretacją piosenki Julio Iglesiasa "Soy un truhán, soy un señor" wystąpili w programie o największej w historii hiszpańskiej tv oglądalności Un, dos, tres...responda otra vez. Parodia Iglesiasa otworzyła im drzwi do kariery.

O czym śpiewa Iglesias?

Confieso que a veces soy cuerdo y a veces loco,

y amo así la vida y tomo de todo un poco.

Me gustan las mujeres, me gusta el vino,

y si tengo que olvidarlas, bebo y olvido.

Y es que yo amo la vida y amo el amor.

Soy un truhán, soy un señor,

algo bohemio y soñador.

Wyznaję, że czasem jestem rozumny, a czasem szalony

i kocham tak życie i biorę z wszystkiego po trochu.

Lubię kobiety, lubię wino

i kiedy muszę je zapomnieć, piję i zapominam:)))

refren:

Bo ja kocham życie i kocham miłość.

Jestem łotrem, jestem panem,

trochę cyganem, trochę marzycielem....

Jakie piękne hiszpańskie życie!!:)) Słuchaliśmy niedawno wszystkich piosenek Iglesiasa przez radio Fulltono (polecam w "Może się przydać"!) i taka chmura nam się nad głowami zarysowała: słuchamy sobie takiego romantycznego, melodyjnego, leniwego Iglesiasa (oczywiście ojca, nie syna;)) i leżymy w cieniu na plaży... i tak nam mija życie. Coś zjemy, coś wypijemy, coś zatańczymy...:))) Taka banalna wizja, mało oryginalna. Tylko skąd brać pieniądze na to życie na tej plaży? Jakieś pomysły na pracę?:)))

Na zakończenie jeszcze jeden numer katalońskiego tercetu.

Pytaj, a trafisz do celu

2010-05-04T11:32:00.000-07:00

Scena pierwsza. Wczoraj po południu w końcu wybraliśmy się z rowerem do warsztatu. Szwankuje oświetlenie. Już raz, przed świętami, byliśmy w jednym z warsztatów w Barcelonie. Ale mieli za dużo roboty i kazali czekać kilka dni. Tym razem Edu wyszukał w internecie punkt naprawy rowerów w Hospitalet. Ruszyliśmy w deszczu, wietrze, Edu z plecakiem (bo po drodze zakupy, a nie mamy słynnego wózka:). Hmmmm, gdzie jest calle de Casanova? Edu pyta o ulicę starszego pana przy przejściu dla pieszych. I zaczyna się!! Dyskusja na całego!
Gdzie by to mogło być? W prawo? Nie, w lewo! Bo wiecie, tam był chyba taki sklep mięsny obok! Hmmm. Pomyślmy jeszcze...Mija pięć minut, a sympatyczny pan, nie zważając na ulewę, ciągle gestykuluje i rysuje w powietrzu mapy:)) Jednak nie jest pewny drogi. Ale przecież nie zostawi nas w potrzebie! Przechodzi na drugą stronę wąskiej uliczki i zaczepia inną sympatyczną panią. I oczywiście pyta w naszym imieniu o drogę do warsztatu!! Teraz dyskusja rozciąga się na cztery osoby (bo wliczam też moją skromną osobę:)). Sympatyczna pani znała drogę! Dostaliśmy dokładne wskazówki. Bo tutaj nie wyjaśnia się w kilku słowach, na odczepnego. Tutaj otrzymamy dokładną instrukcję, gdzie skręcić, co po drodze, o gestykulacji już nie wspomnę:) Choć trzeba się też liczyć się z tym, że ta dokładna instrukcja może nas nie zaprowadzić do celu...

Scena druga. Szukamy, również w Hospitalet, sklepu z używanymi rzeczami (niezwykłe popularne tutaj punkty, w których kupi się i sprzeda wszystko- osobny temat:)) Znamy ulicę i wiemy, że sklep znajduje się w tzw. strefie przemysłowej. Pytaliśmy po drodze kilka osób, a każda w długim wywodzie wskazywała inną drogę. W końcu trafiliśmy! Zajęło nam to godzinę, mimo że sklep znajdował się kilka ulic od punktu, wokół którego się kręciliśmy. Ale co tam nasz czas! Ten czas, którzy poświęcili nam wszyscy rozmówcy!! To zasługuje na uwagę i podziw!! Tutaj nikt nie powie "nie wiem" i ruszy dalej. Chyba, że trafi się na turystę albo kogoś z innego miasta. Nawet, gdy ktoś nie zna drogi, będzie się zastanawiał razem z tobą. Jak długo? Czas się nie liczy. I to autentyczne zainteresowanie naszą sprawą!!! To trzeba przeżyć:)) Nieważne, że nie chcąc cię zostawiać z niczym, coś wymyśli! Zwiedzisz sobie miasto, a ktoś w końcu będzie znał tę właściwą drogę:)

Scena trzecia. Szukamy najbliższej poczty w Barcelonie. Dwie panie na naszej drodze. Pytamy. Jedna, trochę nieufna, odsunęła się na bezpieczną odległość i powiedziała drugiej, żeby uważała na torebkę. Widać niektórzy w centrum wolą być ostrożni, bo wiadomo wszem i wobec, że turystyczne miejsca w Barcelonie to raj dla kieszonkowców. Druga za to wyjaśniła dokładnie, jak trafić na najbliższą pocztę. Spotkaliśmy się w drodze powrotnej i wymieniliśmy się pozdrowieniami.

Scena czwarta. Sierpień 2009, Barcelona. Zwiedziliśmy katedrę i mamy się spotkać z Antonio, pod jednym z kościołów w Barrio Gótico. Czekamy pół godziny. Antonia nie ma. A kolega Edu nie uznaje komórek. Musiało mu coś wypaść. Postanowiliśmy, że pójdziemy zwiedzić kościół Santa Maria del Mar. Gdzieś tu powinien być w pobliżu...Pytamy starszą panią o drogę. I ta pani nas do tego kościoła zaprowadziła!!! A przy okazji sobie po drodze porozmawialiśmy. Edu był bardziej aktywny w tej rozmowie ode mnie, bo pani, jak większość starszych pań w Barcelonie, mówiła po katalońsku:)) Tu trzeba zaznaczyć, że jak owe starsze panie widzą, że my po katalońsku nie poradzimy, to przechodzą na hiszpański. Ale Edu poradzi, więc pani została przy katalońskim, wtrącając dla mnie kilka hiszpańskich zdań:)) Było bardzo sympatycznie:)) Pani, jak już nas pod schody kościoła zaprowadziła i pożyczyła wszystkiego najlepszego, mogła spokojnie wrócić do swoich spraw i na swoją drogę (a może zmierzała w zupełnie innym kierunku?). A na marginesie, gdy siedzieliśmy na schodach kościoła, a ja stresowałam się, że Antonio na pewno nas teraz szuka pod tym innym kościołem i załamywałam ręce, że taki pech, dosłownie w tej chwili zjawił się przed nami Antonio!! Uśmiechnięty, zrelaksowany, spokojny, jakby nigdy nic się stało!! Jak to możliwe, że nas tu znalazł? Skąd wiedział, że tu będziemy? Ano nie wiedział. Po prostu zrozumiał, że mamy się spotkać właśnie tutaj. A godzina? Jaka godzina! I to jest piękne. Nie raz zdarza nam się biec na jakieś spotkanie, już właściwie jesteśmy spóźnieni, łapiemy metro, autobus, wszystko na styk, a potem okazuje się, że spieszyliśmy się niepotrzebnie. Jakoś dziwnym, szczęśliwym zbiegiem okoliczności wszystko dobrze się kończy.

Scena piąta. Szukamy w Barcelonie biura ds. młodych. Wchodzimy do jakiejś knajpy i pytamy człowieka za barem. Człowiek za barem nie wie, ale nasze pytanie słyszy ktoś przy stoliku. I już zrywa się z miejsca pan z pieskiem na rękach. I wychodzi z nami z knajpy i tłumaczy w obrazowy sposób, jak trafić na miejsce. Koniec i kropka:) Pytajcie, a na pewno traficie do celu. Przy okazji trochę cennego, zachodnioeuropejskiego czasu stracicie, ale co tam czas!! Tutaj dni wydają się nie kończyć. A strata czasu? Co to jest strata czasu? Czy coś takiego w ogóle istnieje?

Smok, książki i zakochani

2010-05-03T12:32:00.000-07:00

Cały dzień ciemno, zimno i leje jak z cebra. I tak ma być przez trzy dni:///// Na północy Katalonii śnieg. Niech mi nikt nie mówi, że Hiszpania to ciepły kraj. Lato miało już tu być!!! A było może z tydzień. Miał rację Cejrowski mówiąc w jednym ze swoim filmów coś w tym stylu: Hiszpania? Zimno i drogo. Wolę Ekwador. Ciepło i tanio. Mimo wszystko nie tracę wiary w tę Hiszpanię i czekam na słońce!! Tymczasem w wiadomościach znowu wypowiadają się zaskoczeni pogodą Katalończycy w pelerynach. A jeszcze tydzień temu reporterzy pytali, czy wypada tak w bikini po Rambli spacerować:] Ale do rzeczy;) Dzień Świętego Jerzego, a przy okazji zakochanych, po tygodniu doczeka się w końcu swojego posta:))) A w kolejce czeka sto innych tematów:)

Jeśli o czymś nie napiszę się od razu, w tym samy dniu, potem trzeba temat odłożyć do poczekalni, bo następnego dnia znowu coś się dzieje itd, itd. I poczekalnia się zapełnia. Ja tymczasem spędzam czas z "Uso de la gramática española" i co więcej, bardzo sobie to towarzystwo chwalę:)))

Z gramatyką hiszpańską spędziłam też dzień św. Jerzego (Sant Jordi/San Jorge), patrona Katalonii. 23 kwietnia to znacząca data w Katalonii. Z jednej strony święto patrona, z drugiej strony dzień zakochanych, a z trzeciej święto książki, obchodzone dziś na całym świecie jako Międzynarodowy Dzień Książki. Święto narodziło się w Barcelonie w 1926 roku. Z pomysłem ustanowienia dnia książki wyszedł Vincent Clavel Andrés, pochodzący z Walencji, a mieszkający w Barcelonie pisarz. Wybrał on datę 7 października jako dzień urodzin Miguela Cervantesa. Wtedy myślano, że właśnie wtedy urodził się Cervantes. Jest to tymczasem data chrztu pisarza. Pomysł zaakceptowała Oficjalna Izba Książki w Barcelonie. W tym samym roku Dzień Książki obchodzono już w całej Hiszpanii. W 1930 roku zmieniono datę obchodów na 23 kwietnia. W tym dniu zmarli Cervantes i Szekspir.

23 kwietnia wszystkie biblioteki przygotowują imprezy. Tutaj impreza w ogrodzie bibliotece Can Sumarro w Hospitalet de Llobregat. Książki wyłożone na stolikach mają zachęcić do wypożyczania i czytania. Za chwilę zacznie się przedstawienie, które przygotowały dzieci.

Edu chce obejrzeć "Pianistę":) Czekamy w kolejce na wypożyczenie DVD w bibliotece:)

Dzień Świętego Jerzego to w Katalonii także dzień zakochanych. Mężczyźni kupują kobietom róże, a kobiety obdarowują mężczyzn książkami. Prawdopodobnie korzenie tego zwyczaju sięgają XV wieku. W kaplicy Świętego Jerzego w Palau de la Generalitat na mszy szlacheckie rody celebrowały Fira de roses (Feria de rosas), czyli Święto Róż, podczas której kobiety były obdarowywane różami. Teraz, w dniu św. Jerzego kaplica jest przystrojona różami i otwarta dla zwiedzających.

23 kwietnia ulice Katalonii pełne są sprzedawców róż. Róże sprzedają Katalończycy i wszystkie inne nacje:)

23 kwiecień to data śmierci Świętego Jerzego z Kapadocji. W Polsce świetego Jerzego przypada dzień później, bo 23 kwietnia jest św. Wojciecha. Święty Jerzy zgodnie z legendą walczył ze smokiem, aby uratować przeznaczoną na pożarcie księżniczkę. Stąd obecność smoków na katalońskich, wiosennych fiestach.

Tablica poświęcona świętemu na jednym z domów na mojej ulubionej ulicy Cyprysów w Hospitalet de Llobregat. Tekst: Joan Maragall i Gorina, kataloński poeta i tłumacz.

Święty Jerzy jest patronem wielu mniejszych i większych miast w Hiszpanii. 23 kwietnia obchodzony jest dzień Aragonii. Krzyż św. Jerzego jest widoczny w herbie i fladze Barcelony.

Żółte i czerwone pasy to barwy historycznej Korony Aragonii, którą tworzyło kiedyś Królestwo Aragonii, Hrabstwo Barcelony, Królestwo Walencji i Królestwo Majorki, a także terytorium dzisiejszej Sardynii, Sycylii, południowej Italii, Ateny i historyczną Neopatrię w Grecji. Królestwo Aragonii powstało w XII, gdy znany nam już z opowieści o katalońskich olbrzymach hrabia Barcelony Ramon Berenguer IV (ten, którego dźwiga na barkach sympatyczny Antonio:) poślubił Petronelę Aragońską. Dziś Aragonia to wspólnota autonomiczna Hiszpanii.

23 kwietnia to okazja, żeby zamanifestować patriotyzm i potęgę katalońskiej autonomii."Katalonia to nie Hiszpania"- głoszą napisy na koszulkach.

Na zakończenie kilka zdjęć z jarmarku, którym można było nacieszyć oczy od 22 do 25: kwietnia). Miejsce: Rambla Just Oliveras, Hospitalet de Llobregat.

Świeżutkie oliwki:)))

Owcze sery. Ręczna robota!!:)) Strusie mięso!! Moje ulubione:)) Wyroby z León.

Zioła z Andaluzji. Jakie przy tym stoisku roznosiły się zapachy!!! Każdy znajdzie tu coś dla siebie: łupież, pryszcze, zapalenie stawów, przeziębienie, impotencja, hemoroidy...:)))

Te ciasta serowe!! Spróbowaliśmy sernika. Przepyszny!!! Dużo sera, mało cukru:)) 3 euro za dwa, małe kawałki;]